Аль-Араф · 160/206
Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль-Араф
وَقَطَّعْنَاهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ أَسْبَاطًا أُمَمًا ۚ وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ إِذِ اسْتَسْقَاهُ قَوْمُهُ أَنِ اضْرِب بِّعَصَاكَ الْحَجَرَ ۖ فَانبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا ۖ قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ ۚ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَأَنزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَىٰ ۖ كُلُوا مِن طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ ۚ وَمَا ظَلَمُونَا وَلَٰكِن كَانُوا أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ ۝١٦٠
Wa qatta` naahumus natai `ashrata asbaatan umamaa; wa awhainaa ilaa Moosaaa izis tasqaahu qawmuhooo anid rib bi`asaakal hajara fambajasat minhus nata `ashrata `ainan qad `alima kullu unaasim mashrabahm; wa zallalnaa `alaihimul ghammaamma wa anzalnaa `alaihimul MManna was Salwaa kuloo min taiyibaati maa razaqnaakum; wa maa zalamoonaa wa laakin kaanooo anfusahum yazlimoon
📖 Ба Тоҷикӣ
Бакӣ-Исроилро ба дувоздаҳ сибт таисим кардем. Ва чун қавми Мӯсо аз ӯ об хостанд, ба ӯ ваҳй кардем, ки асоятро бар санг бизан. Аз он санг дувоздаҳ чашма равон шуд. Ва ҳар гурӯҳ ҷои оби хешро бишинохт. Ва абрро соябонашон сохтем ва барояшон «манна ва салво» нозил кардем. Бихӯред аз ин чизҳои покиза, ки бар шумо рӯзӣ додаем! Ва онон ба мо ситам накарданд, балки ба худашон ситам мекарданд.

M Mishary Rashid Alafasy ✓
M Mahmoud Khalil Al-Husary ✓
A Abdurrahman As-Sudais ✓
M Mohamed Siddiq Al-Minshawi ✓
A Abdul Basit Abdul Samad ✓
A Ali Al-Hudhaify ✓
A Ahmed ibn Ali al-Ajamy ✓
A Abu Bakr Ash-Shaatree ✓
M Muhammad Ayyoub ✓
A Abdullah Basfar ✓
A Abdullah Al-Juhani ✓
M Maher Al Muaiqly ✓
0:00
0:00
📜

Тарҷума — Tafsir

  1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:
  • Асбот: ҷамъи «сибт», яъне қабилаҳо ва шохаҳое, ки аз як падару аҷдод сарчашма мегиранд.
  • Умман: ҷамъи «уммат», яъне гурӯҳҳои мардумӣ, ки ҳар яке шинохта ва ҷудогона мебошанд.
  • Истисқо: талаби об ва дуо кардан барои бориш ё расидан ба об.
  • Инбаҷасат: ҷӯшидан ва равон шудани об аз санг.
  • Айнан: ҷамъи «айн», яъне чашмаҳои об.
  • Машраб: ҷои нӯшидан ва об бардоштан.
  • Ғамом: абрҳо.
  • Манн: неъмате, ки ба монанди шираи ширин ва ба таъми асал буд.
  • Салво: паррандаи хурди хушгӯшт, ки ба мурғи сумонӣ монанд аст.
  • Заламӯ: зулм карданд, яъне зарар расониданд.
  1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки банӣ Исроилро ба дувоздаҳ қабила ва гурӯҳҳои ҷудогона тақсим кард, ки ҳар яке аз наслҳои дувоздаҳ фарзанди Яъқуб (алайҳис-салом) буданд ва ҳар қабила бо ном ва нишонаи худ шинохта мешуд. Сипас мефармояд, ки ба Мӯсо (алайҳис-салом) ваҳй кардем, он гоҳ ки қавмаш дар биёбони Тиҳ аз ӯ талаби об карданд ва аз Худо хостанд, ки онҳоро сероб гардонад. Ба ӯ фармудем, ки бо асои худ ба санг бизанад. Чун зад, аз он санг дувоздаҳ чашмаи об ҷорӣ шуд, ба шумораи ҳамон дувоздаҳ қабила, ва ҳар гурӯҳ ҷои оби худро медонист ва бо дигарон омехта намешуд, то низоъ ва нофаҳмӣ ба вуҷуд наояд. Ҳамчунин абрҳоро бар сари онҳо соябон кардем, то аз гармии офтоб дар амон бошанд, ва ба онҳо «манн» ва «салво» нозил кардем — неъматҳои пок ва гуворо, ва ба онҳо гуфтем: аз покизаҳои он чӣ ба шумо рӯзӣ додаем, бихӯред. Аммо онҳо бо ношукрӣ ва саркашӣ ба мо зулм накарданд, балки ба худи худ зулм мекарданд; зеро бо ин кор неъматҳоро аз даст доданд ва худро ба азоб ва ҳалокат гирифтор сохтанд.

  1. Фоидаҳои ин оят:
  • Худованд қудрат ва раҳмати худро нишон медиҳад, ки аз санги сахт барои бандагонаш об ҷорӣ месозад; ин боиси умедворӣ ва боварӣ ба кӯмаки Ӯст.
  • Ташкили ҷомеа ба гурӯҳҳои муназзам ва муайян, то ҳуқуқ ва навбати ҳар кас риоя шавад, дарси бузургест барои зиндагии иҷтимоӣ.
  • Неъматҳои Худо монанди об, соябон, ризқи пок ва осонӣ ҳама аз лутфу марҳамати Ӯст; бояд шукргузор бошем ва онҳоро ба кор барем.
  • Ношукрӣ ва саркашӣ на ба Худо, балки ба худи инсон зарар мерасонад; зеро инсон бо гуноҳ ва нофармонӣ худро аз хайру баракат маҳрум мекунад.
  • Ин оят моро ба таваккул, дуо, сабр ва итоат ба фармони Худо даъват мекунад ва меомӯзонад, ки роҳи наҷот дар шукр ва фармонбардорӣ аст.


📜 Оят 158-162 — Сураи Аль-Араф

158قُلْ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ جَمِيعًا الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ يُحْيِي وَيُمِيتُ ۖ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ النَّبِيِّ الْأُمِّيِّ الَّذِي يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَكَلِمَاتِهِ وَاتَّبِعُوهُ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ
Бигӯ: «Эй мардум, ман фиристодаи Худо бар ҳамаи шумо ҳастам. Он Худое, ки фармонравоии осмонҳову замин аз они Ӯст ва ҳеҷ худое ғайри Ӯ нест. Зинда мекунад ва мемиронад. Пас ба Худо ва расули Ӯ — он паёмбари уммӣ, ки ба Худову калимоти Ӯ имон дорад, имон биёваред ва аз Ӯ пайравӣ кунед, бошад, ки ҳидоят шавед!»
159وَمِن قَوْمِ مُوسَىٰ أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ يَعْدِلُونَ
Гурӯҳе аз қавми Мӯсо ҳастанд, ки мардумро ба хақ роҳ менамоянд ва ба адолат рафтор мекунанд.
160وَقَطَّعْنَاهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ أَسْبَاطًا أُمَمًا ۚ وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ إِذِ اسْتَسْقَاهُ قَوْمُهُ أَنِ اضْرِب بِّعَصَاكَ الْحَجَرَ ۖ فَانبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا ۖ قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ ۚ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَأَنزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَىٰ ۖ كُلُوا مِن طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ ۚ وَمَا ظَلَمُونَا وَلَٰكِن كَانُوا أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ
Бакӣ-Исроилро ба дувоздаҳ сибт таисим кардем. Ва чун қавми Мӯсо аз ӯ об хостанд, ба ӯ ваҳй кардем, ки асоятро бар санг бизан. Аз он санг дувоздаҳ чашма равон шуд. Ва ҳар гурӯҳ ҷои оби хешро бишинохт. Ва абрро соябонашон сохтем ва барояшон «манна ва салво» нозил кардем. Бихӯред аз ин чизҳои покиза, ки бар шумо рӯзӣ додаем! Ва онон ба мо ситам накарданд, балки ба худашон ситам мекарданд.
161وَإِذْ قِيلَ لَهُمُ اسْكُنُوا هَٰذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُوا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَقُولُوا حِطَّةٌ وَادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطِيئَاتِكُمْ ۚ سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ
Ва ба онон гуфта шуд, ки дар ин деҳа сукунат кунед ва ҳар ҷо ҳар чӣ хоҳед, бихӯред ва бигӯед, ки гуноҳони моро бирез ва саҷдакунон аз дарвоза дохил шавед, то гуноҳонатонро биёмурзем. Ба мукофоти некӯкорон хоҳем афзуд.
162فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ قَوْلًا غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِجْزًا مِّنَ السَّمَاءِ بِمَا كَانُوا يَظْلِمُونَ
Аз миёни онон он гурӯҳ, ки бар худ ситам карда буданд, суханеро, ки ба онҳо гуфта шуда буд, дигар карданд. Пас ба ҷазои ситаме, ки мекарданд, барояшон аз осмон азоб фиристодем.
Аль-АрафФеҳристи Қуръон
206Оят
MeccanRevelation
160Оят

Тарҷума — Аль-Араф 160

Сураи Аль-Араф Оят 160 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Бакӣ-Исроилро ба дувоздаҳ сибт таисим кардем. Ва чун қавми Мӯсо…

Сураи Оят 160/206 — Сураи Аль-Араф الأعراف (Meccan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль-Араф Гӯш кун, Сураи Аль-Араф Тарҷума, Сураи Аль-Араф mp3, Сураи Аль-Араф pdf. Оят 158–162. Ба Тоҷикӣ: Русский.





Қуръони Карим


Wednesday, September 30, 2026

Don't forget us in your sincere prayers