Сураи Аль-Араф — Оят 48

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• الأَعْرَاف: ҷойи баландест миёни биҳишт ва дӯзах, ки гурӯҳе аз бандагони Худо бар он қарор мегиранд.
• بِسِيمَاهُمْ: бо нишонаҳояшон, аломатҳои зоҳирии онҳо, монанди сиёҳии рӯй ва кабудии чашм.
• جَمْعُكُمْ: он чизе ки шумо дар дунё ҷамъ мекардед — молу сарват ва ёру аҳбоб.
• تَسْتَكْبِرُونَ: аз рӯи ғурур ва худписандӣ аз ҳақ рӯй мегардондед.

1. Тафсири оят:

Аҳли Аъроф — он гурӯҳе ки бар ҷойи баланд миёни биҳишту дӯзах қарор доранд — мардоне аз сокинони дӯзахро, ки онҳоро бо аломатҳои хоссаашон мешиносанд, нидо мекунанд ва ба онҳо мегӯянд: «На он молу сарвате ки дар дунё ҷамъ мекардед, ба шумо фоидае расонд, ва на он ғуруру худписандие ки шуморо аз имон ва пазируфтани ҳақ бозмедошт, ба ҳоли шумо чизе тағйир дод». Яъне ҳеҷ яке аз он ду чиз — на сарвати фаровон ва на такаббур — натавонист шуморо аз азоби Худо бираҳонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки молу сарват ва фарзандони бисёр наметавонанд одамро аз азоби Худо наҷот диҳанд, агар имон ва амали солеҳ надошта бошад.
• Такаббур ва худписандӣ аз пазируфтани ҳақ сабаби ҳалокат аст; инсон бояд фурӯтан бошад ва ҳақро бипазирад.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳар кас бо амали худ ҷазо мебинад ва ҳеҷ қуввате наметавонад ӯро аз адлу ҳисоби Худо бираҳонад.
• Ин оят боиси ташвиқи он аст, ки инсон дар дунё ба ҷойи ҷамъоварии молу ҷоҳ, ба имон ва амали солеҳ рӯй оварад, то дар охират наҷот ёбад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Худо одил аст ва ҳеҷ касро бе ҳисоб ҷазо намедиҳад, ва ин адолат боиси умедворӣ ва тарсу эҳтиром ба Худо мегардад.