Сураи Аль-Араф — Оят 49

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «أَهَٰؤُلَاءِ»: оё инҳо?
• «أَقْسَمْتُمْ»: қасам хӯрдед.
• «لَا يَنَالُهُمُ اللَّهُ بِرَحْمَةٍ»: Худованд ба онҳо раҳмат намерасонад.
• «ادْخُلُوا الْجَنَّةَ»: ба биҳишт дароед.
• «لَا خَوْفٌ عَلَيْكُمْ»: бар шумо тарсе нест.
• «وَلَا أَنتُمْ تَحْزَنُونَ»: ва на шумо ғамгин мешавед.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он гурӯҳест, ки дар дунё баъзе бандагони Худоро, ба монанди фақирон ва заъифон, хор мешумурданд ва қасам мехӯрданд, ки Худованд онҳоро ба раҳмати худ намерасонад ва ба биҳишт намедароранд. Пас дар рӯзи қиёмат Худованд онҳоро нишон дода мегӯяд: оё инҳо ҳамон касоне ҳастанд, ки шумо дар бораи онҳо қасам хӯрда будед, ки раҳмати Худо ба онҳо намерасад? Дар ҳоле ки онҳо ба раҳмати Худованд ворид гардидаанд ва ба онҳо гуфта мешавад: ба биҳишт дароед, дигар бар шумо тарсе аз оянда нест ва на барои он чизҳое, ки дар дунё аз даст додаед, ғамгин мешавед. Ин раҳмат ва неъмати ҷовидонӣ барои онҳост, ки дар дунё бо сабр ва имон монданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд раҳмати худро ба ҳар касе, ки хоҳад, мерасонад ва ҳеҷ кас ҳақ надорад, ки аз ҷониби худ касеро аз раҳмати Худо маҳрум бидонад.
• Фақирӣ ва заъифӣ дар дунё нишонаи камбуди мартаба дар пеши Худованд нест; эҳтимол дорад, ки онҳо дар охират аз аҳли биҳишт бошанд.
• Қасамҳои беасос ва ҳукмҳои нодуруст дар бораи одамон метавонанд дар рӯзи қиёмат ба зиёни соҳибашон тамом шаванд.
• Биҳишт ҷойи амн ва оромӣ аст, ки дар он на тарс вуҷуд дорад ва на ғам.
• Ин оят ба муъминон умед мебахшад, ки агар дар дунё бо имон ва сабр бошанд, дар охират ба неъматҳои ҷовидонӣ ва раҳмати Худованд мерасанд.