Аль-Араф сүрәсе — Аять 97

Сүзләрнең мәгънәләре:

• Әһлел-кура — шәһәрләр халкы, биредә Аллаһ расүлләрен ялганга санаган кешеләр күздә тотыла.
• Бәъсүнә — Безнең ґәзабыбыз, каты җәзабыз.
• Бәйәтән — төнлә, кич белән.
• Нәимүн — йоклаган хәлдәләр.

Аять тәфсире:

Әйә бу шәһәрләрнең ялганчы халкы, аларга килгән пәйгамбәрләрне инкяр итүчеләр, Аллаһ ґәзабыннан куркынычсызлыктамы? Алар үзләрен имин саныйлармы? Әллә аларга ґәзаб төнлә, алар йокыга талган, тулы тынычлык һәм рәхәтлек хәлендә килмәсме дип курыкмыйлармы? Алар хәйләкәрлек кылдылар, ләкин Аллаһның ґәзабы аларга көтмәгәндә, иң куркынычсыз урында — йокы түшәкләрендә, иң куркынычсыз вакытта — төн уртасында килергә мөмкин. Бу — аларның куркынычсызлык хисенә каршы кискен кисәтү, чөнки Аллаһның ґәзабыннан беркем дә имин була алмый.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

1. Мөэмин бәндә һәрвакыт Аллаһ ґәзабыннан куркып яшәргә тиеш, чөнки ул кайчан киләчәген беркем дә белми.
2. Кеше үзенең гөнаһларына ышанган хәлдә, тыныч йокыга талмасын — тәүбә итәргә ашыксын.
3. Аллаһның ярдәме һәм рәхмәте тәкъвалыларга булса, ґәзабы да гөнаһлыларга якын — бу безне дөрес юлда нык торырга өнди.
4. Ислам динендә курку һәм өмет бергә бара: Аллаһның рәхмәтенә өмет итәргә, ләкин ґәзабыннан да куркырга кирәк. Бу — бәндәне гөнаһлардан читләштереп, изге гамәлләргә этәрә торган тәрбияви момент.