සූරා අල්-ආරාෆ් — ආයාත් 97

වදන්හි අර්ථ:

• أَهْلُ الْقُرَىٰ – ගම්වාසීන් (මෙහි අදහස මක්කාව සහ අවට ප්‍රදේශවල අය)
• بَأْسُنَا – අපගේ දඬුවම
• بَيَاتًا – රාත්‍රී කාලයේදී
• نَائِمُونَ – නිදා සිටින්නන්

අර්ථ විවරණය:

මෙම ආයාතය තුළින් අල්ලාහ් තආලා අසන ප්‍රශ්නයක් මගින් මනුෂ්‍යයන්ගේ අනාරක්ෂිත බව සහ අල්ලාහ්ගේ බලයේ ශ්‍රේෂ්ඨත්වය පිළිබඳ අවධානය යොමු කරයි. ප්‍රශ්න කරනු ලබන්නේ මෙසේය: ප්‍රතික්ෂේප කරන්නන් වන ගම්වාසීන්, ඔවුන් නිදා සිටින රාත්‍රී කාලයේදී අපගේ දඬුවම ඔවුන් වෙත පැමිණීම ගැන ඔවුන් ආරක්ෂිත වී ඇතැයි සිතන්නේද? එනම්, ඔවුන් තම නිවෙස්වල සුවපහසු ලෙස නිදා සිටින අතරතුර, අල්ලාහ්ගේ දඬුවම හදිසියේම ඔවුන් වෙත පැමිණිය හැකි බව ඔවුන් නොසිතන්නේද?

මෙය ඉතා බලවත් අනතුරු ඇඟවීමකි. මන්ද, මිනිසා වඩාත් අසරණ සහ අනාරක්ෂිත වන්නේ නින්දේදීය. එම තත්ත්වයේදී ඔවුන්ට ආරක්ෂා වීමට කිසිදු හැකියාවක් නොමැත. අල්ලාහ්ගේ දඬුවම පැමිණෙන්නේ නම්, එය වළක්වා ගැනීමට ඔවුන්ට නොහැකි වනු ඇත. මෙම ආයාතය තුළින් අවධාරණය කරනු ලබන්නේ, මිනිසුන් තම ආරක්ෂාව ගැන මායාකාරී සිතුවිලි ඇති කර නොගත යුතු බවත්, අල්ලාහ්ගේ දඬුවමෙන් ආරක්ෂා වීමට ඇති එකම මාර්ගය ඔහු වෙත යොමු වීම සහ ඔහුගේ අණපනත් පිළිපැදීම බවත්ය.

උපදේශන සහ පාඩම්:

1. මිනිසා කිසිදු අවස්ථාවක අල්ලාහ්ගේ දඬුවමෙන් ආරක්ෂිත යැයි සිතිය යුතු නොවේ. ආරක්ෂාව ඇත්තේ අල්ලාහ්ගේ අනුග්‍රහය තුළ පමණි.
2. අල්ලාහ්ගේ බලය සහ පාලනය සියල්ල ආවරණය කරයි. රාත්‍රියේදී, නින්දේදී පවා ඔහුගේ අණ ක්‍රියාත්මක විය හැකිය.
3. මනුෂ්‍යයා තම ශක්තිය සහ ආරක්ෂක ක්‍රම ගැන අධික ලෙස විශ්වාසය තැබීම වැරදිය. සැබෑ ආරක්ෂාව ඇත්තේ අල්ලාහ් වෙත යොමු වීමෙන් පමණි.
4. පව් කරන අයට අල්ලාහ් ඉඩ දෙන්නේ ඔවුන් පසුතැවිලි වී නිවැරදි මාර්ගයට පැමිණීමට අවස්ථාවක් ලබා දීම සඳහාය. එබැවින් ප්‍රමාද නොවී අල්ලාහ් වෙත ආපසු යාම ඉතා වැදගත් වේ.
5. මෙම ආයාතය තුළින් අල්ලාහ්ගේ දයාව සහ ඉවසීම ද පෙනේ. මන්ද, ඔහු කැමති නම් වහාම දඬුවම් කළ හැකි වුවද, මිනිසුන්ට අවස්ථාව ලබා දී ඇත. එබැවින් අප මෙම අවස්ථාව අගය කර අල්ලාහ් වෙත සමීප විය යුතුය.