اعراف سۈرىسى — ئايەت 97

1. مەنىسى چۈشەندۈرۈشكە تېگىشلىك سۆزلەر:

• أَفَأَمِنَ: ئەي، ئۇلار ئەمىن بولۇپ قالدىمۇ؟ يەنى ئۇلار قورقماي، بىخەتەر بولۇپ قالدىمۇ؟
• أَهْلُ الْقُرَىٰ: شەھەر-قىشلاقلارنىڭ ئاھالىسى، بۇ يەردە مەككە ۋە ئۇنىڭ ئەتراپىدىكى كاپىرلار كۆزدە تۇتۇلىدۇ.
• بَأْسُنَا: بىزنىڭ ئازابىمىز، يەنى ئاللاھنىڭ ئازابى.
• بَيَاتًا: كېچىدە، تۈندە.
• وَهُمْ نَائِمُونَ: ئۇلار ئۇخلاۋاتقان ھالدا.

1. ئايەتنىڭ تەپسىرى:

ئاللاھ تائالا بۇ ئايەتتە ئىنكار قىلىش ۋە پەند-نەسىھەت قىلىش ئۇسۇلى بىلەن مۇنداق دەيدۇ: ئۇ شەھەر-قىشلاقلارنىڭ كاپىر ئاھالىسى، يەنى مەككە ۋە ئۇنىڭ ئەتراپىدىكى پەيغەمبەرنى ئىنكار قىلغان كىشىلەر، ئاللاھنىڭ ئازابى ئۇلارغا كېچىدە، ئۇلار چوڭقۇر ئۇيقۇدا ياتقان ۋاقىتتا كېلىپ قالمايدۇ دەپ ئەمىن بولۇپ قالدىمۇ؟ ئۇلار ئۆزلىرىنىڭ ھەر قانداق ۋاقىتتا، ھەتتا ئۇخلاۋاتقان مەزگىلدىمۇ ئازابقا گىرىپتار بولۇشى مۇمكىنلىكىنى ئويلىماي، بىخەتەرلىكتە قالدىم دەپ ئويلامدۇ؟ ئۇلارنىڭ بۇنداق بىخەتەرلىك ھېس قىلىشى ناھايىتى خاتا ۋە خەتەرلىكتۇر. چۈنكى ئاللاھنىڭ ئازابى كېچىدە، كىشىلەر ئارام ئېلىۋاتقان، ھېچقانداق تەييارلىقى يوق ۋاقىتتا كېلىشى مۇمكىن. بۇ ئايەت ئىنسانلارنى ئاللاھنىڭ ئازابىدىن قورقۇشقا، ھەر ۋاقىت ئېھتىيات قىلىشقا ۋە تەۋبە قىلىشقا چاقىرىدۇ. ئاللاھنىڭ ئازابى كەلگەندە، ھېچكىم قاچىپ قۇتۇلالمايدۇ، ھېچقانداق كۈچ ئۇنى توسالمايدۇ. شۇڭا ئەقىللىق ئىنسان ھەر ۋاقىت ئاللاھنى ئەسلىشى، ئۇنىڭ بۇيرۇقلىرىغا بويسۇنۇشى ۋە گۇناھلاردىن يىراق تۇرۇشى كېرەك. بۇ ئايەت بىزگە شۇنى ئۆگىتىدۇكى، بىز ھەر قانداق ۋاقىتتا ئاللاھنىڭ ئازابى كېلىشى مۇمكىنلىكىنى ئېسىمىزدە تۇتۇپ، ھەر ۋاقىت تەييارلىقلىق بولۇشىمىز، ئاللاھقا يېقىنلىشىشىمىز ۋە ئۇنىڭ رەھمىتىنى ئۈمىد قىلىشىمىز كېرەك. ئاللاھنىڭ ئازابىدىن قورقۇش ۋە ئۇنىڭ رەھمىتىنى ئۈمىد قىلىش مۇئمىننىڭ قەلبىدە ھەر ۋاقىت بولۇشى كېرەك بولغان ئىككى مۇھىم ھېسسىياتتۇر.