Surja Nuh — Ajet 1

Kuptimet e fjalëve:

• إِنَّا أَرْسَلْنَا: Ne e dërguam (me të vërtetë).
• نُوحًا: Profetin Nuh alejhi selam.
• أَنْ أَنذِرْ: Që ta tërheqësh vërejtjen dhe t'i frikësosh.
• عَذَابٌ أَلِيمٌ: Dënim i dhembshëm dhe i mundimshëm.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar tregon se Ai e dërgoi Profetin Nuh alejhi selam te populli i tij, i cili ishte zhytur në idhujtari dhe adhurim të gurëve e statujave. Misioni i tij ishte i qartë dhe i përcaktuar: ai duhej t'i tërhiqte vërejtjen popullit të tij para se t'u vinte dënimi i dhembshëm, qoftë dënimi i kësaj bote (siç ishte përmbytja e madhe) qoftë dënimi i botës tjetër (zjarri i Xhehennemit). Kjo ishte një paralajmërim i mëshirshëm nga Allahu, sepse Ai nuk dërgon dënim pa e dërguar më parë të dërguarin që t'i paralajmërojë njerëzit dhe t'u tregojë rrugën e shpëtimit. Dërgesa e Nuhut ishte fillimi i një fushate të gjatë thirrjeje (da'va), ku ai i ftoi ata me durim dhe urtësi për një periudhë të gjatë kohore, siç tregohet në vargjet në vijim të kësaj sureje.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Mëshira e Allahut ndaj robërve të Tij: Ai nuk i dënon njerëzit pa u dërguar më parë të dërguar që t'i paralajmërojnë dhe t'u tregojnë rrugën e drejtë.
2. Rëndësia e thirrjes në Islam dhe paralajmërimit të njerëzve nga dënimi i Allahut, sepse kjo është një prej detyrave më të mëdha të pejgamberëve dhe pasuesve të tyre.
3. Dënimi i Allahut është i sigurt dhe i pashmangshëm për ata që vazhdojnë në mosbesim dhe idhujtari, prandaj duhet nxituar drejt pendimit dhe kthimit tek Allahu para se të jetë vonë.
4. Thirrja duhet të fillojë me paralajmërim dhe tërheqje vërejtjeje, por me urtësi dhe butësi, ashtu siç veproi Profeti Nuh alejhi selam.
5. Ky ajet na mëson se çdo i dërguar erdhi me një mesazh të qartë dhe se njerëzit nuk kanë justifikim para Allahut në Ditën e Gjykimit, sepse ata u paralajmëruan.