Сураи Нух — Оят 1

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят фаҳмиши онҳо зарур аст:

— «أَرْسَلْنَا»: фиристодем, бо паёмбарӣ равон кардем.

— «نُوحًا»: Нӯҳ (алайҳис-салом), паёмбари Худо.

— «قَوْمِهِ»: қавми ӯ, мардуми ӯ.

— «أَنذِرْ»: огоҳ кун, битарсон ва ҳушдор деҳ.

— «عَذَابٌ أَلِيمٌ»: азоби дардовар ва сахт.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол хабар медиҳад, ки Мо Нӯҳро ба сӯи қавми худ фиристодем, то онҳоро аз азоби дардовар огоҳ созад ва битарсонад, пеш аз он ки он азоб ба онҳо бирасад. Қавми Нӯҳ мардуме буданд, ки бутҳоро мепарастиданд ва аз роҳи рост дур шуда буданд. Ба Нӯҳ фармудем, ки қавми худро ҳушдор диҳад ва онҳоро аз оқибати бади ширку гуноҳ битарсонад, то шояд ба Худои ягона имон оваранд ва аз азоби дардовар — азоби дунё ва охират — наҷот ёбанд. Ин огоҳӣ раҳмат ва лутфе аз ҷониби Худо буд, ки пеш аз нузули азоб паёмбар фиристод, то мардум фурсати тавба ва ислоҳ дошта бошанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

— Худованд бандагони худро бе огоҳӣ ва ҳушдор намегузорад; Ӯ паёмбаронро мефиристад, то мардум роҳи наҷотро бидонанд.

— Раҳмати Худо пеш аз азоб аст: аввал даъват ва огоҳӣ меояд, баъд ҳисоб ва ҷазо.

— Паёмбарон аз ҷинси худи мардум буданд, то мардум онҳоро бифаҳманд ва пайравӣ кунанд.

— Инсон бояд пеш аз расидани азоб ва марг ба тавба ва ислоҳ бишитобад, зеро фурсат ҳамеша нест.

— Имон ба Худои ягона ва итоат ба паёмбар сабаби наҷот аз азоб ва бахт дар дунёву охират мегардад.