سورت جن — آیت 17

د کلمو معناګانې:

• لِنَفْتِنَهُمْ: د دې لپاره چې وازمويې يې.
• يُعْرِضْ: مخ واړوي، له پامه يې وغورځوي.
• ذِكْرِ رَبِّهِ: د خپل رب ياد، چې قرآن او د هغه لارښوونې دي.
• يَسْلُكْهُ: هغه ته داخل کړي يې، دننه کړي يې.
• عَذَابًا صَعَدًا: هغه عذاب چې سخت، ځورونکی او ستونزمن وي، لکه د غره سر ته ختل چې ډېر ستونزمن وي.

تفسیر:

دا آیت د هغو کسانو په اړه دی چې د اسلام پر لار ولاړ شي او له هغې نه انحراف ونه کړي. الله تعالی وعده کړې چې که دوی په سمه لار ولاړ شي، نو پرې به ډېر باران ووروي او په دنيوي رزق کې به پرې فراخي راولي. خو دا فراخي او نعمتونه د ازموينې لپاره دي، نه دا چې يوازې د خوشحالۍ سبب شي. الله غواړي وګوري چې آيا دوی د دې نعمتونو شکر ادا کوي او په اطاعت کې ولاړ وي، که ناشکري کوي.

بيا الله تعالی فرمايي: څوک چې د خپل رب له ياد نه مخ واړوي، يعنې له قرآن او د هغه له لارښوونو نه سرغړونه وکړي او پر عمل يې ونه کړي، نو الله به هغه په داسې عذاب کې واچوي چې ډېر سخت، ځورونکی او نه زغمل کېدونکی وي. دا عذاب داسې دی چې د هغه له سختۍ نه به هېڅ څوک خلاصون ونه مومي.

فايدې:

• دا آيت موږ ته دا درس راکوي چې د الله نعمتونه ازموينه ده، نه يوازې د خوند اخيستلو لپاره. نو بايد تل د نعمتونو شکر ادا کړو او په اطاعت کې يې وکاروو.
• له قرآن او د الله له ياد نه مخ اړول د سخت عذاب سبب ګرځي، نو بايد تل له قرآن سره مينه او عمل ولرو.
• دا آيت موږ ته د الله د رحمت او عدل يادونه کوي: هغه څوک چې په سمه لار ځي، الله ورته فراخي ورکوي، او څوک چې له لارې نه انحراف کوي، سزا يې ورکوي. دا عدل دی، نه ظلم.
• په دې آيت کې د دنيوي نعمتونو د شکر کولو اهميت څرګند شوی، ځکه چې شکر نعمتونه زياتوي او ناشکري يې له منځه وړي.