Сураи Аль-Джинн — Оят 17

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «لِنَفْتِنَهُمْ»: то ки онҳоро биёзмоем ва имтиҳон кунем.
• «فِيهِ»: дар он неъматҳо ва фаровонии ризқ.
• «يُعْرِضْ»: рӯй гардонад, таваҷҷуҳ накунад.
• «ذِكْرِ رَبِّهِ»: ёди Парвардигораш, яъне Қуръон ва ибодати Ӯ.
• «يَسْلُكْهُ»: ӯро ворид мекунад, мебарад.
• «عَذَابًا صَعَدًا»: азоби сахт ва таҳаммулнопазир, ки барқарорӣ ва болораванда аст.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол мефармояд, ки агар кофирон аз инсу ҷин бар роҳи ислом устувор мешуд ва аз он каҷравӣ намекарданд, Мо ба онҳо оби фаровон мефиристодем ва ризқу рӯзии онҳоро дар дунё васеъ мегардондем. Ин ҳама барои он аст, ки онҳоро биёзмоем, то бидонем, ки оё неъматҳои Парвардигорро шукр мекунанд ё носипосӣ менамоянд. Ва ҳар касе ки аз ёди Парвардигораш рӯй гардонад, аз Қуръон ва пандҳои он беэътиноӣ кунад ва ба ибодати Ӯ таваҷҷуҳ накунад, Худованд ӯро ба азоби сахте ворид мекунад, ки таҳаммул кардани он барои ӯ имконнопазир аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки шукргузорӣ дар неъматҳо сабаби зиёд шудани ризқ ва баракат аст.
• Худованд бандагонашро бо неъматҳо имтиҳон мекунад, то сипосгузорро аз носипос ҷудо созад.
• Рӯй гардондан аз ёди Худо ва Қуръон боиси азоби дардовар мегардад.
• Қуръон ва ибодат воситаи асосии пайванд бо Парвардигор аст ва беэътиноӣ ба онҳо хатарнок аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон гӯш диҳем, онро бифаҳмем ва ба он амал кунем, то аз азоби Худо наҷот ёбем ва ба раҳмати Ӯ ноил гардем.