Сураи Аль-Джинн — Оят 24

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «حَتَّىٰ» — то, то вақте ки.
• «رَأَوْا» — диданд, мушоҳида карданд.
• «مَا يُوعَدُونَ» — он чизе ки ба онҳо ваъда дода мешавад (аз азоб).
• «نَاصِرًا» — ёвар, мададгор, кӯмаккунанда.
• «عَدَدًا» — шумора, теъдод, лашкар.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Пайғамбари худ (с) мефармояд, ки ин кофиронро интизор шав ва ба онҳо мӯҳлат деҳ, то он вақте ки онҳо он чизеро, ки ба онҳо ваъда дода шудааст — яъне азоби Худованд дар рӯзи қиёмат — ба чашми худ бибинанд. Он гоҳ, вақте ки азоб ба онҳо фурӯ меояд, онҳо хоҳанд донист, ки кӣ ёвари заифтар ва шуморааш камтар аст: оё онҳо ё мӯъминон? Дар он рӯз равшан мешавад, ки қувваи ҳақиқӣ ва ёрии ҳақиқӣ аз они Худованд аст ва мӯъминон бо ёрии Ӯ пирӯз мешаванд, на онҳое ки дар дунё ба қуввату сарвату лашкари худ меболиданд. Кофирон дар дунё гумон мекарданд, ки бо лашкару ёварони худ қудратманданд, аммо дар рӯзи қиёмат хоҳанд фаҳмид, ки онҳо на ёваре доранд ва на шуморае, ва танҳо азоб ва хорӣ ба онҳо расидааст.

1. Фавойиде, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқати қудрат ва ёрӣ танҳо аз они Худованди ягона аст, на аз сарвату лашкару шумораи одамон.
• Мӯъминон бояд ба Худованд таваккул кунанд ва натарсанд, зеро ёрии Ӯ ҳамеша бо онҳост, ҳатто агар дар назари одамон заиф ва камшумор бошанд.
• Қуръон моро огоҳ мекунад, ки ҳар ваъдае, ки Худованд додааст, ҳатман ба амал меояд ва ҳеҷ кас наметавонад аз он фирор кунад.
• Ин оят дили мӯъминро ором мекунад ва ба ӯ умед мебахшад, ки оқибати некӯ аз они парҳезгорон аст.
• Ҳамчунин моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои такя ба қувваи моддӣ, ба Худованд такя кунем ва дар роҳи ҳақ собитқадам бошем.