Сураи Аль-Джинн — Оят 25

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «أَدْرِي»: надонам, огоҳ нестам.

— «مَا تُوعَدُونَ»: он чизе ки ба шумо ваъда дода шудааст, яъне азоб ва ҷазои рӯзи қиёмат.

— «أَمَدًا»: муддат, аҷал, замони муайян.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд: ба ин мушриконе, ки эътиқод ба қиёмат ва ваъдаҳои Худоро инкор мекунанд, бигӯ: ман намедонам, ки он азобе, ки ба шумо ваъда дода шудааст, наздик аст ё Худовандам барои он муддате муайян кардааст, ки танҳо Ӯ онро медонад. Илми ғайб танҳо ба Худованди таъоло хос аст ва ҳеҷ кас аз махлуқот аз он огоҳ нест, магар касе ки Худо аз паёмбарон интихоб кардааст ва ба ӯ баъзе аз ғайбро ошкор месозад. Пас Паёмбар (с) намедонад, ки вақти азоб кай фаро мерасад, зеро ин дониш танҳо назди Худост. Ҳамин тавр, вазифаи Паёмбар танҳо расонидани паём аст, на муайян кардани вақти вуқӯи он.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки илми ғайб танҳо ба Худованди таъоло хос аст ва ҳеҷ кас, ҳатто Паёмбар (с), аз он огоҳ нест, магар он чизе ки Худо ба ӯ ошкор кардааст. Ин боиси афзун шудани тавозуъ ва таслим шудан ба қазои Худо мегардад.

— Оят моро таълим медиҳад, ки вақти фаро расидани азоб ва қиёмат танҳо назди Худост ва мо бояд ҳамеша омода бошем, на ин ки ба таъхир афтодани он такя кунем.

— Ин оят далели он аст, ки Паёмбар (с) танҳо ҳушдордиҳанда ва бишоратдиҳанда аст, на донандаи ғайб. Ин боиси эътиқоди дуруст ба рисолат ва фарқ кардани байни Холиқ ва махлуқ мегардад.

— Дар оят тасаллие барои Паёмбар (с) ва мӯъминон аст, ки агар азоб дер шавад, ин аз рӯи ҳикмати Худост ва ҳама чиз дар вақти муайяни худ ба амал меояд.

— Ин оят моро ба сӯи сабр ва интизори фараҷи Худо даъват мекунад ва меомӯзад, ки ҳамеша ба Худо таваккал кунем ва ба дониши Ӯ бовар дошта бошем.