Сураи Аль-Джинн — Оят 23

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• بَلَاغًا: расонидан, паёмрасонӣ — яъне расонидани паём ва аҳкоми Худо ба мардум.
• رِسَالَاتِهِ: паёмҳои Ӯ, рисолатҳои Худо, ки ба Паёмбар (с) ваҳй шудаанд.
• يَعْصِ: нофармонӣ кунад, саркашӣ кунад.
• خَالِدِينَ: ҷовидона, абадӣ мондагонанд.
• أَبَدًا: ҳамеша, то абад.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди Мутаъол ба Паёмбари Хеш (с) мефармояд, ки ба мардум бигӯяд: ман барои шумо на зараре расондан метавонам ва на фоидае овардан, ва на метавонам аз азоби Худо касеро аз шумо нигаҳ дорам ё худро аз азоби Ӯ бираҳонам. Ҳеҷ паноҳгоҳе ғайр аз Худо надорам, ки ба он паноҳ барам. Танҳо чизе, ки ман ба он қодирам, ин аст, ки паёми Худоро ва рисолатҳое, ки ба ман ваҳй шудаанд, ба шумо бирасонам. Ин рисолат амонат аст ва ман бояд онро пурра ва бе камӣ ба мардум бирасонам.

Сипас Худованд ҳушдор медиҳад, ки ҳар касе ба Худо ва Паёмбари Ӯ нофармонӣ кунад ва аз дастуроти дин рӯй гардонад, ҷазои ӯ оташи ҷаҳаннам аст ва дар он ҷовидона мемонад ва ҳеҷ гоҳ аз он берун нахоҳад шуд. Ин ҷазо барои он аст, ки ӯ паёми Худоро рад карда ва аз роҳи ҳидоят дур шудааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Паёмбар (с) танҳо расонандаи паём аст ва ҳидоят кардан ва гумроҳ кардан танҳо дар дасти Худост.
• Мусулмон бояд бидонад, ки нафъу зарар танҳо аз ҷониби Худост ва ҳеҷ кас наметавонад бе иҷозати Ӯ ба касе нафъ ё зарар расонад.
• Расонидани паёми дин ва рисолати Худо амонат аст ва бояд пурра ва дуруст иҷро шавад.
• Нофармонӣ аз Худо ва Паёмбар (с) оқибати бад дорад ва ба азоби ҷовидонаи ҷаҳаннам мерасонад.
• Ин оят моро ба тавба ва итоат ба Худо ва Паёмбари Ӯ (с) ташвиқ мекунад, то аз азоби ҷаҳаннам наҷот ёбем ва ба раҳмати Худо ноил гардем.
• Ин оят инчунин нишон медиҳад, ки дини ислом дини ҳидоят ва раҳмат аст ва Худо мехоҳад, ки бандагонаш роҳи ростро интихоб кунанд ва аз азоб наҷот ёбанд.