Сураи Аль-Мурсалят — Оят 48

1. Маънои калимаҳо:

— «ارْكَعُوا»: дар ин ҷо ба маънои «намоз хонед» ва ё «ба намоз қиём кунед» омадааст; асли «рукӯъ» хам шудан аст, вале дар ин оят ба маънои васеи ибодат ва намоз ишора мекунад.

— «لَا يَرْكَعُونَ»: яъне намоз намехонанд ва ба ибодат қиём намекунанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи ҳоли он касонест, ки ҳақро инкор мекунанд ва аз итоати Худо сар мекашанд. Ҳангоме ки ба онҳо гуфта шавад: «Барои Худо намоз хонед ва фурӯтанӣ кунед», онҳо намепазиранд ва намоз намехонанд. Онҳо на танҳо аз намоз рӯй мегардонанд, балки дар кибриё ва саркашӣ идома медиҳанд. Ин оят нишон медиҳад, ки сабаби асосии рӯй гардондани онҳо аз ибодат — такаббур ва худписандӣ аст, на надонистан ё нотавонӣ. Онҳо даъвати ҳақро мешунаванд, вале ба он гардан намегузоранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Намоз ва фурӯтанӣ дар баробари Худо аз аломатҳои имон ва итоат аст.

— Такаббур ва саркашӣ метавонад одамро аз ибодат ва аз роҳи ҳақ боздорад.

— Даъвати одамон ба намоз ва ибодат бояд бо нармӣ ва ҳикмат сурат гирад, то дилҳо қабул кунанд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба даъвати ҳақ ҷавоб диҳем ва аз худписандӣ дурӣ ҷӯем.

— Намоз воситаи наздикӣ ба Худо ва поксозии дил аст; касе ки онро тарк мекунад, аз раҳмати бузург маҳрум мемонад.