Сураи Ан-Назиат — Оят 32

1. Маънии калимаҳои эҳтиёҷ ба шарҳ:

• الْجِبَالَ: кӯҳҳо, яъне баландиҳои бузурги сангин, ки дар рӯи замин қарор доранд.
• أَرْسَاهَا: онҳоро устувор ва собит гардонд, яъне кӯҳҳоро чун мехҳо дар замин ҷойгир кард, то замин ҷунбиш накунад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба яке аз неъматҳои бузурги худ ишора мекунад ва мефармояд, ки кӯҳҳоро дар рӯи замин устувор ва собит гардонд. Ин кӯҳҳо чун мехҳои сангин заминро нигоҳ медоранд, то ки замин ба ларзиш наафтад ва мардум дар рӯи он бо оромӣ зиндагӣ кунанд. Ин оят қисме аз силсилаи неъматҳои Худованд аст, ки пеш аз он ба офариниши осмон, замин, обҳо ва рустаниҳо ишора шудааст. Ҳамаи ин неъматҳо барои фоидаи инсон ва чорво офарида шудаанд, то мардум аз онҳо баҳравар шаванд ва ба Худованди ягона шукр гӯянд. Ҳамчунин ин оят далели қудрати Худованд бар зинда кардани мардум дар рӯзи қиёмат аст, зеро он касе, ки ин ҳама чизҳои бузургро офаридааст, аз нав зинда кардани инсон барои ӯ кори душвор нест.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Худованд дар офариниши кӯҳҳо ҳикмати бузург дорад ва онҳоро барои оромии замин ва зиндагии осоиштаи инсон офаридааст.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ба Худованд даъват мекунад, зеро ҳар як неъмати рӯи замин нишонаи меҳрубонии Ӯст.
• Ин оят боиси тақвияти имон мегардад, ки Худованди тавонманде, ки кӯҳҳоро устувор кардааст, метавонад ҳама чизро анҷом диҳад ва ҳеҷ чиз барои ӯ душвор нест.
• Ин оят моро ба андеша дар бораи офариниш ва қудрати Худованд водор мекунад ва дилро ба ислом ва Қуръон гарм месозад.