Сураи Ан-Назиат — Оят 31

1. Маънои калимаҳо:

• أَخْرَجَ: берун овард, ҷорӣ кард.
• مَاءَهَا: обҳои он, чашмаҳои он.
• مَرْعَاهَا: чарогоҳи он, яъне гиёҳу набототе, ки чорво аз он мечарад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба як дигари неъматҳои бузурги худ ишора мекунад, ки баъд аз паҳн кардани замин ба амал омадааст. Ӯ аз замин обҳои онро берун овард ва онҳоро ба сурати чашмаҳои равон ҷорӣ сохт, то мардум ва ҳайвонот аз он баҳраманд шаванд. Ҳамчунин дар замин гиёҳу набототе рӯёнид, ки чорво аз он мечарад ва инсонҳо низ аз он фоида мегиранд. Ин ҳама нишонаи қудрати Парвардигор ва раҳмати Ӯ бар бандагонаш аст. Ҳамон Зоте, ки ин замини паҳноварро бо обу гиёҳ омода сохт, метавонад инсонҳоро пас аз марг дубора зинда кунад. Офаридани ин неъматҳо барои Худо ҳеҷ душворӣ надорад ва ҳамаи ин барои манфиати инсон ва чорвои ӯ офарида шудааст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд таъоло заминро бо обу гиёҳ омода кардааст, то зиндагии инсон ва ҳайвонот осон гардад.
• Об ва гиёҳ аз бузургтарин неъматҳои Худо ҳастанд, ки бояд шукри онҳоро ба ҷо орем.
• Қудрати Худо дар офаридани ин неъматҳо далели равшани имконпазирии дубора зинда кардан дар рӯзи қиёмат аст.
• Ин оят инсонро ба андеша водор мекунад, ки ба неъматҳои Парвардигор назар кунад ва ба Ӯ имон оварад.
• Худованд ҳамаи инро барои манфиати бандагонаш офаридааст, ки ин нишонаи меҳрубонии Ӯ ба инсонҳост ва бояд моро ба ислом ва Қуръон наздиктар созад.