Сураи Ан-Назиат — Оят 33

1. Маънои калимаҳо:

• مَتَاعًا: неъмат, фоида, чизе ки аз он баҳра мебаранд.
• لَكُمْ: барои шумо, яъне барои инсонҳо.
• وَلِأَنْعَامِكُمْ: ва барои чорвои шумо, яъне ҳайвоноти хонагӣ монанди шутур, гов, гӯсфанд ва амсоли онҳо.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят баён мекунад, ки ҳамаи он неъматҳое, ки дар замин офаридааст — аз чашмаҳои об, рустаниҳо, кӯҳҳо ва дигар бартариҳо — ҳама барои фоидаи шумо инсонҳо ва чорвои шумост. Шумо аз онҳо баҳра мебаред, ризқи худро таъмин мекунед ва чорвои шумо низ аз онҳо ғизо мегирад. Ин оят давоми оятҳои пешина аст, ки дар онҳо Худованд офариниши осмон, замин, шабу рӯз ва кӯҳҳоро зикр кардааст. Ҳамаи ин неъматҳо барои он офарида шудаанд, ки инсон ва чорво аз онҳо манфиат гиранд. Ва агар Худованд ин ҳамаро барои шумо офарида бошад, пас ӯ тавоност, ки шуморо баъд аз марг дубора зинда кунад. Зеро он касе, ки ин офаринишҳои бузургро офаридааст, аз офариниши дубораи инсон оҷиз нест.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Худованд неъматҳои зиёдеро барои инсон ва чорво офаридааст, то мо аз онҳо баҳра барем ва шукргузор бошем.
• Ин неъматҳо далели тавонмандии Худованд бар зинда кардани мардум дар рӯзи қиёмат аст.
• Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки ба неъматҳои Худованд диққат диҳем ва онҳоро беҳуда сарф накунем.
• Ин оят муҳаббати моро ба ислом ва Қуръон зиёд мекунад, зеро Худованд дар он ғамхории худро нисбати бандагонаш нишон медиҳад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Худованди ягона имон орем ва аз Ӯ тарсем, зеро Ӯ ҳам дар дунё ва ҳам дар охират тавоност.