Аль-Анфаль сүрәсе — Аять 49

Сүзләрнең мәгънәләре:

• غَرَّ — алдады, вәсвәсәгә салды, аздырды.
• الْمُنَافِقُونَ — ике йөзлеләр, иманнарын яшерен рәвештә инкяр итүчеләр.
• مَرَضٌ — авыру, монда имансызлык һәм шик-шөбһә мәгънәсендә.
• يَتَوَكَّلْ — ышанып тапшыру, үз эшен Аллаһка тапшыру.
• عَزِيزٌ — көчле, җиңелмәс, кодрәт иясе.
• حَكِيمٌ — хикмәт иясе, һәр эшендә зирәклек һәм тәдбир булган.

Аять тәфсире:

Бәдр сугышы көнендә, мөселманнар аз санлы һәм ярлы коралланган булсалар да, мәккә мөшрикләре күп санлы һәм көчле иде. Шул вакытта мөнафикълар һәм күңелләрендә авыру (имансызлык, шик) булган кешеләр, мөселманнарның бу хәлен күреп, мыскыллап әйттеләр: "Бу мөселманнарны үз диннәре алдаган! Ул аларга ярдәм итәчәк дип вәгъдә бирә, ә менә алар үзләре аз санлы, дошманнары күп — инде алар һәлакәткә тарыйлар". Алар мөселманнарның иманын һәм Аллаһка ышанычын көлке иттеләр. Ләкин алар аңламадылар: кем Аллаһка гына тәвәккәл итсә, ягъни аңа ышанып, үз эшен аңа тапшырса, Аллаһ аны һичкайчан ярдәмсез калдырмас. Аллаһ — Җиңелмәс Көч иясе, Аңа сыенучыны беркем дә җиңә алмый. Ул — Хикмәт иясе, һәр эшендә тәдбирле, мөселманнарга ярдәм итәргә теләсә, аларның азлыгына карамастан, аларны җиңүгә ирештерәчәк.

Аятьтән алынган файдалар:

• Мөселманнарның көче санда түгел, ә Аллаһка ышанычта һәм аның вәгъдәсенә тугрылыкта.
• Кешеләрнең мыскыллавы һәм кимсетүе — Аллаһ юлындагы сынау, ул иманны ныгыта.
• Аллаһка тәвәккәл итүче бәндәсен Аллаһ һичкайчан ташламый, аңа ярдәм итәргә вәгъдә биргән.
• Дин — мөселман өчен горурлык чыганагы, ул аны куркынычлардан саклый, ә мөнафикъларның сүзләре — хакыйкатьне күрә алмауларыннан.