Сураи Абаса — Оят 15

1. Маънои калимаҳо:

• «بِأَيْدِي»: ба дастони.
• «سَفَرَةٍ»: ҷамъи «софир» аст, ки ба маънои нависандагон ва миёнаравон мебошад. Онҳо фариштагоне ҳастанд, ки ваҳйро менависанд ва миёни Худо ва паёмбаронаш миёнаравӣ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар ситоиши Қуръони Карим ва он сафҳаҳои муқаддас аст, ки дар ояти пеш аз он зикр шудаанд. Худованд мефармояд, ки ин сафҳаҳои олиқадр ва покиза ба дастони фариштагони нависанда қарор доранд. Онҳо фариштагоне ҳастанд, ки ваҳйи илоҳиро менависанд ва миёни Парвардигор ва паёмбаронаш миёнаравӣ мекунанд. Ин фариштагон ба «сафара» ном гирифтаанд, зеро онҳо нависандагон ва сафирони байни Худо ва халқи Ӯ мебошанд. Онҳо махлуқоти гиромиқадр ва покизаанд, ахлоқ ва кирдорашон некӯ ва тоза аст. Ин оят иззату эҳтироми Қуръонро нишон медиҳад, ки ҳатто фариштагони муқарраби Худо ба хидмати он машғуланд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръони Карим китоби бисёр олиқадр ва муқаддас аст, ки худи Худованд онро бузург доштааст.
• Худованд барои ҳифз ва навиштани ваҳйи худ фариштагони боэътимод ва покизаро интихоб кардааст, ки ин боиси боварии бештари мо ба дурустии Қуръон мегардад.
• Ин оят моро ба муҳаббат ва эҳтироми Қуръон ташвиқ мекунад, зеро он китобест, ки фариштагони гиромиқадр ба хидмати он машғуланд.
• Ваҳйи илоҳӣ тавассути миёнаравоне пок ва боэътимод ба паёмбарон мерасад, ки ин низоми ҳикматомези Худовандро дар ирсоли паём нишон медиҳад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки Қуръонро бо эҳтиром хонем, дар он тафаккур кунем ва ба дастуроташ амал намоем, то аз баракатҳои он баҳраманд гардем.