Сураи Абаса — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

— «كِرَامٍ»: ҷамъи «كريم» аст, яъне бузургвор, гиромиқадр ва соҳиби каромат.

— «بَرَرَةٍ»: ҷамъи «بارّ» аст, яъне некӯкор, фармонбардор ва покдил.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати фариштагонест, ки ваҳйро ба Паёмбар (с) мерасонанд. Онҳо дар назди Парвардигори худ гиромиқадр ва бузургвор ҳастанд, амалҳояшон некӯ ва хулқашон пок аст. Онҳо фармонбардори Худованд мебошанд ва аз тоъат ва ибодат ҳеҷ гоҳ сустӣ намекунанд. Ҳамин гуна фариштагон ваҳйи илоҳиро, ки дар саҳифаҳои муқаддас ва пок навишта шудааст, бо амонатдорӣ ва эҳтиром ба Паёмбар (с) мерасонанд. Ин сифатҳо нишон медиҳанд, ки Қуръони Карим аз ҷониби Худованди бузургвор тавассути фариштагони некӯкор ва гиромиқадр нозил шудааст ва он китобест, ки дар назди Худо ҷои баланд ва мақоми арҷманд дорад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки Қуръони Карим китоби бузургвор ва муқаддас аст, ки тавассути фариштагони некӯкор ва фармонбардор нозил шудааст.

— Ваҳйи илоҳӣ бо амонатдорӣ ва эҳтироми комил расонида мешавад, ки ин боиси афзун шудани эътимод ва муҳаббат ба Қуръон мегардад.

— Сифатҳои фариштагон — гиромиқадрӣ, некӯкорӣ ва фармонбардорӣ — барои мо намунаи ибрат аст, то дар ибодат ва тоъати Худованд кӯшиш кунем.

— Ин оят моро ба сӯи муҳаббат ва эҳтиром ба Қуръон ҳидоят мекунад, зеро он китобест, ки дар назди Худованд мақоми олӣ дорад ва тавассути фариштагони пок нозил шудааст.