Сураи Абаса — Оят 29

1. Маънои калимаҳо:

— Зайтун: дарахти маъруфест, ки меваашро барои гирифтани равған истифода мебаранд.

— Нахл: ҷамъи калимаи «нахла» аст, ки маънои дарахти хурморо дорад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар идомаи баёни неъматҳои худ ба бандагонаш мефармояд, ки дар замин дарахти зайтун ва дарахтони хурморо рӯёнидем. Дарахти зайтун он дарахтест, ки аз меваи он равғани зайтун мегиранд ва мардум аз он баҳра мебаранд. Дарахти хурмо низ яке аз дарахтони пурфоида ва серғизост, ки меваи он ғизои муфид барои инсон аст. Ин ду дарахт аз ҷумлаи неъматҳои бузурги Худо ҳастанд, ки барои зиндагии инсон хидмат мекунанд ва инсон бояд ба ин неъматҳо андеша кунад ва шукри Парвардигорро ба ҷо оварад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба инсон хотиррасон мекунад, ки ба неъматҳои Худо дар рӯи замин андеша кунад ва аз онҳо ибрат гирад.

— Дарахти зайтун ва хурмо аз неъматҳои арзишманде ҳастанд, ки Худо барои инсон офаридааст ва инсон бояд аз онҳо дуруст истифода барад.

— Шукргузорӣ ба неъматҳои Худо сабаби зиёд шудани онҳо мегардад ва инсонро ба Худо наздиктар мекунад.

— Ин оят инсонро ба тафаккур дар бораи офариниш ва қудрати Худованд даъват мекунад, ки ҳамаи ин неъматҳо аз раҳмати Ӯ ба бандагонаш мебошанд.