Сураи Аль-Бурудж — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

• آمَنُوا — имон оварданд, яъне ба Аллоҳ ва Расули Ӯ тасдиқ карданд.
• عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ — амалҳои нек ва шоистаро анҷом доданд.
• جَنَّاتٌ — боғҳои биҳиштӣ, ки дарахтону қасрҳоро дар бар мегиранд.
• تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ — аз зери қасрҳо ва дарахтони онҳо дарёҳо ҷорӣ мешаванд.
• الْفَوْزُ الْكَبِيرُ — комёбии бузург, ки ҳеҷ комёбие ба он баробар нест.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, касоне ки ба Аллоҳ имон оварданд ва амалҳои некро ба ҷо оварданд, барои онҳо боғҳои биҳиштӣ омода аст, ки дарёҳо аз зери қасрҳо ва дарахтони он ҷорӣ мешаванд. Ин подошест, ки Аллоҳ барои онҳо тайёр кардааст — комёбии бузург ва беҳамто, ки ҳеҷ комёбии дигар ба он намерасад. Дунё бо ҳамаи неъматҳояш дар муқоиса бо ин подош хеле хурд ва ночиз аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки роҳи саодати абадӣ имон ба Аллоҳ ва амалҳои нек аст. Ҳар касе ин ду асосро дар ҳаёти худ ҷой кунад, Аллоҳ ба ӯ биҳишти ҷовидонӣ ваъда додааст.
• Неъматҳои биҳишт — боғҳо, дарёҳои ҷорӣ ва қасрҳо — нишонаи меҳрубонӣ ва карами бепоёни Аллоҳ ба бандагони солеҳ ҳастанд. Ин моро ба некӣ ва ибодат ташвиқ мекунад.
• Комёбии ҳақиқӣ дар охират аст, на дар дунё. Агар инро бифаҳмем, дили мо ба дунёи фонӣ намебандад ва ба сӯи охират майл мекунем.
• Ин оят умед мебахшад: ҳар як амали неке, ки мо анҷом медиҳем, беподош намемонад ва Аллоҳ онро дар биҳишт бо неъматҳои бузург ҷазо медиҳад.
• Ваъдаи биҳишт барои муъминони солеҳ далели он аст, ки дини ислом дини раҳмат ва умед аст, на дини тарсу ваҳшат. Ин моро ба ислом ва Қуръон наздиктар мекунад.