Сураи Ат-Тарик — Оят 14

1. Маънои калимаҳо:

— «Ҳазл»: бозӣ, шӯхӣ, сухани беҳуда ва беасос.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки ин Қуръони Карим сухани ҷиддӣ ва ҳақ аст, на сухани бозӣ ва беҳуда. Он ҷудокунандаи миёни ҳақ ва ботил аст ва ҳеҷ гуна шак ва шӯхӣ дар он нест. Ҳар он чӣ дар он омадааст, рост ва воқеӣ аст, ва он роҳнамои одамон ба сӯи роҳи рост аст. Пас, муъмин бояд онро бо ҷиддият қабул кунад ва ба он амал намояд, на ин ки онро сабук бигирад ё ба бозӣ гирад.

1. Фоидаҳо:

— Қуръон сухани ҷиддӣ ва ҳақ аст, на бозӣ; пас бояд онро бо эҳтиром ва ҷиддият хонд ва ба он амал кард.

— Дар Қуръон ҳеҷ гуна шак ва ботил нест; он ҳақро аз ботил ҷудо мекунад.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба оёти Қуръон бо дили бовар ва амали нек муносибат кунем, то аз роҳнамоии он баҳравар шавем.

— Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва раҳмат аст барои касоне, ки онро бо ҷиддият қабул мекунанд.