Сураи Ат-Тарик — Оят 15

1. Маънои калимаҳо:

— «يَكِيدُونَ»: макр мекунанд, найранг месозанд, тадбир меандешанд барои зарар расондан.

— «كَيْدًا»: макр, найранг, тадбири бад.

1. Тафсири оят:

Ҳамоно кофирон ва дурӯғбароварандагони паёмбар (с) ва Қуръон бо найрангу макри бузург тадбир меандешанд, то ҳақро ботил созанд ва даъвати паёмбарро бекор кунанд. Онҳо бо ҳилаву найранг мехоҳанд нури ҳақро хомӯш кунанд ва ботилро пирӯз гардонанд. Аммо Худованд низ тадбири Худро дорад ва ҳақро пирӯз мегардонад, ҳарчанд кофирон нахоҳанд. Пас эй паёмбар, барои нозил шудани азоб бар онҳо шитоб накун, балки каме ба онҳо мӯҳлат деҳ, зеро ба зудӣ хоҳӣ дид, ки чӣ гуна азобу ҳалокат ба онҳо мерасад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақ ҳамеша пирӯз аст ва макри бадхоҳон ба ҳадафи худ намерасад.

— Мусулмон бояд сабр кунад ва ба Худованд таваккал намояд, зеро Худованд тадбиркунандаи беҳтарин аст.

— Ин оят дили мӯъминонро ором месозад, ки душманони ислом ҳар чанд найранг созанд, наметавонанд дини Худоро нест кунанд.

— Қуръон моро тарбият мекунад, ки ба ҷои тарсу хашм, ба Худованд умедвор бошем ва ба адолати Ӯ бовар дошта бошем.