Сураи Ат-Тарик — Оят 13

1. Маънои калимаҳо:

• إِنَّهُ: ҳамоно он (яъне Қуръон).
• لَقَوْلٌ: ҳатман суханест, гуфторест.
• فَصْلٌ: ҷудокунанда, равшанкунанда, ки миёни ҳақ ва ботил фарқ мегузорад.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба бандагони худ хабар медиҳад, ки ин Қуръони карим, ки бар Паёмбар Муҳаммад (с) нозил шудааст, суханест қатъӣ ва ҷудокунанда. Он миёни ҳақ ва ботил, ростиву дурӯғ, ҳалолу ҳаром ва ҳидояту гумроҳӣ фарқ мегузорад ва ҳар яке аз онҳоро бо далелҳои равшан баён мекунад. Ин Қуръон суханест устувор ва муҳкам, ки ҳеҷ шакке дар он нест ва аз ҳақ берун намеравад. Он на бозича аст ва на сухани беҳуда, балки суханест ҷиддӣ ва ҳақиқӣ, ки одамонро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.

1. Фоидаҳои оят:

• Қуръон китоби ҳидоят аст ва миёни ҳақ ва ботил фарқ мегузорад, бинобар ин мусулмон бояд ба он пайравӣ кунад.
• Қуръон сухани ҷиддӣ ва муҳкам аст, на бозича ва на афсона; пас бояд онро бо эҳтиром ва таваҷҷуҳ хонд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки барои ҳалли ихтилофҳо ва ёфтани роҳи дуруст ба Қуръон муроҷиат кунем.
• Қуръон дастури зиндагӣ аст барои ҳамаи замонҳо ва ҳамаи ҷойҳо, ва он моро ба сӯи некӣ ва саодат дар дунёву охират роҳнамоӣ мекунад.