Сураи Аль-Гашия — Оят 1

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• هَلْ (ҳал): ҳарфи истифҳом, ки дар ин ҷо ба маънои тасдиқ ва таъкид меояд, яъне «оё» ё «албатта».
• أَتَاكَ (атокa): ба ту расид, ба ту омад.
• حَدِيثُ (ҳадису): хабар, достон, воқеа.
• الْغَاشِيَةِ (ал-ғошия): он чизе ки мардумро фаро мегирад ва мепӯшад; дар ин ҷо ба маънои рӯзи қиёмат аст, зеро ҳаводиси он ҳамаи халқро фаро мегирад.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, оё ба ту хабари он рӯзи бузург расидааст, ки мардумро бо даҳшату сахтиҳояш фаро мегирад? Ин рӯз рӯзи қиёмат аст, ки ҳамаи одамонро дар бар мегирад ва ҳеҷ кас аз он ҷо наметавонад фирор кунад. Худованд бо ин савол таваҷҷуҳи Паёмбар ва ҳамаи мардумро ба аҳамияти он рӯз ҷалб мекунад, то одамон худро барои он омода созанд. Ин оят оғози сураест, ки дар он ҳолати некбахтон ва бадбахтон дар он рӯз баён мешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки ҳамеша ба ёди рӯзи қиёмат бошем ва худро барои он омода кунем.
• Худованд бо саволи «оё ба ту расид?» мехоҳад диққати моро ба аҳамияти ин рӯз ҷалб кунад, то аз ғафлат бедор шавем.
• Ёдоварии рӯзи қиёмат ба инсон кӯмак мекунад, ки дар дунё бо адлу инсоф зиндагӣ кунад ва аз гуноҳу зулм дурӣ ҷӯяд.
• Ин оят умедворӣ медиҳад, ки ҳар кас ба амалҳои некӯ машғул шавад, метавонад аз сахтиҳои он рӯз наҷот ёбад.
• Қуръон бо чунин саволҳо дили инсонро бедор мекунад ва ӯро ба андеша дар бораи охират ҳидоят менамояд.