Сураи Аль-Гашия — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «وُجُوهٌ»: рӯйҳо, чеҳраҳо.
• «يَوْمَئِذٍ»: дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.
• «خَاشِعَةٌ»: хор, залил, паст ва табоҳшуда.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат мардум ба ду гурӯҳ тақсим мешаванд: бахтёр ва бадбахт. Ояти мазкур ҳолати бадбахтонро тасвир мекунад. Рӯйҳои онҳо дар он рӯзи бузург хор ва залиланд, аз шиддати азоб ва сахтии ҳисоб табоҳ шудаанд. Ин чеҳраҳо нишонаи хорӣ ва сархамии онҳост, ки дар оташи сӯзон ва азобҳои душвор қарор мегиранд. Онҳо аз амалҳои дунёии худ хаста ва монда шудаанд, аммо ин хастагӣ ба онҳо фоидае намерасонад, зеро кирдорҳояшон ботил будааст. Ҳамин тавр, ин оят оғози тасвири ҳолати аҳли дӯзах аст, ки дар оятҳои баъдӣ муфассалтар баён мешавад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки дар бораи рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоби он андеша кунем ва худро барои он омода созем.
• Нишон медиҳад, ки ҳақиқати амалҳо дар он рӯз ошкор мешавад ва ҳеҷ чиз пинҳон намемонад.
• Моро тарғиб мекунад, ки аз кирдорҳои бад ва роҳҳои гумроҳӣ дурӣ ҷӯем, то аз ҷумлаи бадбахтон набошем.
• Дар дил ҳисси тавозуъ ва фурӯтанӣ дар назди Аллоҳ таоло бедор мекунад, зеро ҳамаи мо ба ҳузури Ӯ бармегардем.
• Ин оят инчунин умед мебахшад, ки роҳи наҷот ва саодат дар итоат ба Аллоҳ ва пайравӣ аз Паёмбар (с) аст, то рӯйҳои мо дар он рӯз равшан ва шод бошанд.