Сураи Аль-Аляк — Оят 2

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• عَلَقٍ (алақ): ҷамъи калимаи «алақа» аст, ки маънои порчаи хурди хуни басташударо дорад. Ин марҳилаи аввалини инкишофи ҷанин дар батни модар аст, ки пас аз марҳилаи нутфа ба вуҷуд меояд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки Ӯ инсонро аз порчаи хуни басташуда офаридааст. Ин ишора ба марҳилаи мушаххаси инкишофи ҷанин дар раҳим аст, ки пас аз нутфа ба шакли алақа — яъне порчаи хурди хуни басташуда — мегардад. Худованд бо ин баён ба инсон ёдовар мешавад, ки ӯ аз чизи ночиз ва заиф офарида шудааст ва ин қудрати бепоёни Офаридгорро нишон медиҳад, ки аз чунин моддаи содда инсони комилро бо ҳамаи неъматҳояш ба вуҷуд овардааст. Ин оят пайваста бо ояти пеш аз он меояд, ки ба хондан ва омӯхтан даъват мекунад, ва ба инсон мефаҳмонад, ки Офаридгори ӯ ҳамон Зотест, ки ӯро аз алақа офарида ва ба ӯ қобилияти дониш омӯхтанро додааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд ҳамеша фурӯтании худро дар назди Худованд дар ёд дошта бошад, зеро аз моддаи ночиз офарида шудааст.
• Қудрати Худованд дар офариниш бепоён аст ва Ӯ метавонад аз чизи содда махлуқи комил ба вуҷуд оварад.
• Ин оят ба инсон арзиши ҳаётро мефаҳмонад ва ӯро ба шукргузорӣ барои неъмати ҳаёт тарғиб мекунад.
• Пайванди ин оят бо даъвати хондан ва омӯхтан нишон медиҳад, ки Ислом дини илм ва дониш аст ва инсонро ба тафаккур ва омӯзиш ҳидоят мекунад.
• Инсон бояд дарк кунад, ки ҳаёти ӯ марҳила ба марҳила инкишоф меёбад ва ин ҳикмати Худовандро дар офариниш нишон медиҳад, ки ӯро ба инсоният ҳидоят мекунад ва ба ислом ва Қуръон наздиктар месозад.