Сураи Аль-Аляк — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

— «اقْرَأْ»: бихон.

— «بِاسْمِ»: бо номи, бо ёдкарди ном.

— «رَبِّكَ»: Парвардигори ту.

— «الَّذِي خَلَقَ»: Он Зоте, ки офарид.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки он чи ба ӯ ваҳй мешавад, бихонад ва ин хонишро бо номи Парвардигори худ оғоз кунад. Парвардигорони сохтаи мардуми ҷоҳилӣ дар офариниш ҳеҷ нақше надоштанд, бинобар ин Худованд худро бо сифати «Он Зоте, ки офарид» тавсиф мекунад — сифате, ки ҳеҷ бут ва шарике дар он бо Ӯ шарик нест. Ӯст, ки ҳамаи махлуқотро аз нестӣ ба ҳастӣ овард ва инсонро низ аз як пораи хуни баста офарид. Пас хондан ва омӯхтан бояд бо ёди номи Парвардигори офаридгор сурат гирад, зеро Ӯ соҳиби халқ ва тарбият аст ва ҳар неъмате, ки ба банда мерасад, аз ҷониби Ӯст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Илм ва хондан дар Ислом арзиш ва мақоми баланд дорад; аввалин фармони ваҳй низ даъват ба хондан аст.

— Ҳар кори нек ва илмомӯзӣ бояд бо номи Худованд ва барои ризои Ӯ оғоз шавад, то баракат пайдо кунад.

— Худованд Парвардигор ва Офаридгори ҳама чиз аст; Ӯ танҳост ва ҳеҷ шарике надорад.

— Инсон бояд нисбат ба Парвардигори худ шукргузор бошад, ки ӯро офарид ва ба сӯи дониш ва равшанӣ ҳидоят кард.

— Ислом дини илм, дониш ва равшанӣ аст, на дини ҷаҳолат ва торикӣ; ва ҳар касе, ки ба ин дин рӯ меоварад, ба сӯи нур ва огоҳӣ қадам мегузорад.