Сураи Аль-Аляк — Оят 3

1. Маъонии калимаҳои эҳтиёҷ ба шарҳ дошта:

— «اقْرَأْ»: бихон.

— «رَبُّكَ»: Парвардигори ту.

— «الْأَكْرَمُ»: Бузургтарин дар карам ва бахшандагӣ, ки ҳеҷ кас ба саховати Ӯ намерасад.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) мефармояд: бихон он чиро, ки ба ту ваҳй мешавад, ва Парвардигори ту Бузургтарин дар карам аст. Ӯ дорои саховати бепоён ва некии фаровон аст, ки ҳеҷ карам ва бахшандагие ба карами Ӯ намерасад. Ӯст, ки инсонро аз торикӣ ба нур овард ва ба воситаи қалам навиштанро таълим дод. Парвардигори ту ҳеҷ гоҳ камӣ ва нуқсоне намебинад, Ӯ бар ту ёрӣ медиҳад ва туро пирӯз мегардонад, на монанди он худоёни дурӯғине, ки на фоидае мерасонанд ва на зарареро дур мекунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро ба хондан ва омӯхтани илм ташвиқ мекунад, зеро аввалин фармони Худованд ба Паёмбар (с) хондан буд.

— Худованд худро «Акрам» — Бузургтарин дар карам — тавсиф мекунад, то бандагон ба бахшандагӣ ва некии Ӯ умедвор бошанд ва аз раҳмати Ӯ ноумед нашаванд.

— Ин оят нишон медиҳад, ки илм ва навиштан неъматҳои бузурги Худованд ҳастанд, ки Ӯ ба инсон ато кардааст, ва мо бояд барои ин неъматҳо шукргузор бошем.

— Худованд Парвардигори Паёмбар (с) ва ҳамаи мӯъминон аст, Ӯ ёрӣ ва пирӯзӣ медиҳад, пас мо бояд танҳо ба Ӯ таваккул кунем ва аз Ӯ мадад бихоҳем.

— Ин оят моро ба сӯи некиву бахшандагӣ ҳидоят мекунад, зеро Худованди Акрам бандагони худро ба карам ва саховат даъват менамояд.