سورت يونس — آیت 106

د کلمو معناګانې:

• «تَدْعُ»: بلل، عبادت کول، یا د مرستې غوښتل.
• «مِن دُونِ اللهِ»: له الله پرته نور شیان.
• «مَا لَا يَنفَعُكَ وَلَا يَضُرُّكَ»: هغه څه چې تا ته نه ګټه رسولی شي او نه تا ته ضرر رسولی شي (لکه بتان او معبودان).
• «الظَّالِمِينَ»: هغه کسان چې پر ځان او پر الله باندې ظلم کوي، یعنې شرک کوي.

تفسیر:

ای پیغمبره! ته له الله پرته داسې شیان مه بلې او مه عبادت کوه چې تا ته نه ګټه دررسولی شي او نه تا ته ضرر دررسولی شي، لکه بتان، اصنام او نور معبودان. دا چې دوی هېڅ ډول واک نه لري، نو د دوی عبادت بېخي بې ګټې او باطل دی. که ته داسې وکړې، یعنې له الله پرته بل څه وبلې او عبادت یې کړې، نو ته به له هغو ظالمانو څخه شې چې پر خپل ځان یې ظلم کړی دی، ځکه چې دوی د الله حق نه دی پېژندلی او خپل ځان یې د شرک په وجه د عذاب مستحق کړی دی. دا حکم که څه هم د رسول الله ﷺ په خطاب کې راغلی، خو په حقیقت کې د ټول امت لپاره دی، ځکه چې رسول الله ﷺ له دې څخه پاک و، خو دا یو خبرداری دی چې هر څوک دې ته مخه کړي، نو له ظالمانو څخه به وي.

فايدې:

• دا آیت موږ ته ښیي چې یوازې الله تعالی د عبادت وړ دی، ځکه چې هغه یوازې د ګټې او ضرر مالک دی، او له هغه پرته هر څه بې واکه دي.
• په دې کې د شرک سخته خبرتیا ده، چې شرک د ظلم تر ټولو لوی ډول دی، ځکه چې پر الله باندې ظلم دی او پر ځان هم ظلم دی.
• دا آیت موږ ته د توحید اهمیت ښیي، چې د الله په عبادت کې به زموږ زړونه آرام او زموږ ژوند بریالی وي، ځکه چې موږ له هغه څخه مرسته غواړو چې هر څه پرې واکمن دی.