Сураи Йунус — Оят 106

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• لَا تَدْعُ — даъват накун, ёд накун, ибодат накун.
• مِن دُونِ اللَّهِ — ғайри Худо, ба ҷуз Худо.
• مَا لَا يَنفَعُكَ وَلَا يَضُرُّكَ — чизе, ки ба ту нафъ намерасонад ва зарар ҳам намерасонад.
• الظَّالِمِينَ — ситамгарон, яъне касоне, ки ба ҳаққи Худо ва ба ҳаққи худашон зулм мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба Паёмбари худ (с) ва тавассути ӯ ба тамоми уммат фармон медиҳад, ки ғайри Худо чизеро, ки на фоидае дорад ва на зараре, ба ибодат ва даъват нахонанд. Инҳо бутҳо ва санамҳо ва дигар мавҷудоте ҳастанд, ки на метавонанд ба касе нафъ расонанд ва на метавонанд аз касе зарарро дур кунанд. Агар касе онҳоро ба ҷои Худо ибодат кунад ва ба онҳо даъват намояд, пас ӯ аз зумраи ситамгарон хоҳад буд — ситамгарон бар ҳаққи Худованд, ки танҳо Ӯ сазовори ибодат аст, ва ситамгарон бар ҳаққи худашон, зеро худро ба ҳалокат ва азоб гирифтор мекунанд. Ин хитоб гарчанде ба Паёмбар (с) равона шудааст, вале ҳукми он ба тамоми уммат умумӣ аст, то ҳар кас аз ширк ва ибодати ғайри Худо дурӣ ҷӯяд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки танҳо Худованди ягона сазовори ибодат аст ва ҳеҷ чизе аз ғайри Ӯ наметавонад ба мо нафъ ё зарар расонад.
• Ислом дини тавҳид аст — ягонагӣ ва покизагии ибодат барои Худо. Ин дилҳоро аз гумроҳӣ ва ширк пок месозад.
• Оят моро огоҳ мекунад, ки ширк ва ибодати ғайри Худо зулм аст — ҳам зулм ба ҳаққи Худо ва ҳам зулм ба худи инсон.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳар амале бояд барои ризои Худо ва дар доираи тавҳид бошад, то инсон аз зумраи ситамгарон набошад.
• Ислом дини раҳмат ва ҳидоят аст, ки инсонро аз торикии ширк ба рӯшноии тавҳид мебарорад ва ӯро ба сӯи саодати дуняву охират роҳнамоӣ мекунад.