Surja El-Kari'a — Ajet 9

Kuptimet e fjalëve:

• "Fe-ummuhu": Këtu fjala "um" (nënë) përdoret në kuptimin e vendbanimit dhe strehës, sepse njeriu tek nëna e tij gjen prehje dhe siguri. Pra, nënkupton vendin ku ai do të strehohet.
• "Hâviyeh": Është një emër nga emrat e Xhehenemit (skëterrës), që tregon humnerën e thellë, ku ai që bie në të nuk gjen fund.

Tefsiri i ajetit:

Pas fjalëve të mëparshme ku u përmend se ai, pesha e veprave të mira të të cilit është e lehtë, do të ketë jetë të mjerueshme, ky ajet vjen për të sqaruar se cili do të jetë fati i tij. Ai që i ka të lehta peshoret e tij, sepse veprat e tij të mira janë të pakta dhe të parëndësishme, ndërsa veprat e tij të këqija janë të shumta dhe të rënda, atëherë vendbanimi dhe streha e tij do të jetë "Hâviyeh" – pra Xhehenemi, humnera e thellë e zjarrit. Kjo është një metaforë e bukur: ashtu siç fëmija gjen prehje dhe siguri tek nëna e tij, ky njeri do të gjejë vetëm zjarrin dhe shkatërrimin si vendbanim të përjetshëm. Ai nuk do të ketë asnjë strehë tjetër, asnjë mbështetje, përveç kësaj humnere të tmerrshme.

Përfitimet nga ajeti:

1. Ajeti na bën të ditur se çdo njeri do të marrë shpërblimin sipas veprave të tij; kush i ka veprat e mira të rënda në peshore, do të shpëtojë, e kush i ka të lehta, do të humbasë.
2. Na mëson se Xhehenemi është vendi i fundit për ata që i lënë pas dore urdhërat e Allahut dhe nuk pendohen – një realitet që duhet të na bëjë të kujdesshëm në jetën tonë.
3. Ajeti na nxit që të mos mashtrohemi nga jeta e kësaj bote dhe të punojmë vazhdimisht për të mirën, sepse peshorja e veprave do të peshojë çdo gjë, të madhe e të vogël.
4. Na bën të kuptojmë se Allahu është i Drejtë dhe i Plotfuqishëm; Ai nuk i harron veprat e asnjë robi, dhe se mëshira e Tij është për ata që e kërkojnë me sinqeritet, ndërsa drejtësia e Tij është për ata që i shkelin kufijtë e Tij.
5. Ky ajet na fton të reflektojmë për fundin tonë dhe të përgatitemi për Ditën kur askush nuk do të mund të ndihmojë tjetrin, përveçse me veprat e tij të mira.