Сураи Аль-Кариа — Оят 9

1. Маънои калимаҳо:

— «فَأُمُّهُ»: калимаи «أُم» дар ин ҷо ба маънои ҷои паноҳу қароргоҳ аст, на модар ба маънои воқеӣ. Арабҳо мегӯянд: «أُمُّ الرَّجُلِ» яъне ҷое, ки одам ба он паноҳ мебарад ва ором мегирад.

— «هَاوِيَةٌ»: яке аз номҳои дӯзах аст; аз решаи «هَوَى» гирифта шуда, маънои афтодан ва фурӯ рафтанро дорад, зеро аҳли дӯзах ба он фурӯ меафтанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи касонест, ки дар рӯзи қиёмат тарозуи аъмоли некӯашон сабук баромада, гуноҳҳояшон бартарӣ мегирад. Чунин шахсро ҷои паноҳу қароргоҳи ҳамешагӣ дӯзах — Ҳовия хоҳад буд, ки яке аз номҳои оташи дӯзах аст. Ӯ дар он ҷо ҳамеша монда, аз азоби он наҷот нахоҳад ёфт. Ин ҷо калимаи «модар» ба таври маҷозӣ истифода шудааст, то нишон диҳад, ки дӯзах барои ин гурӯҳ мисли модар барои фарзанд ҷои паноҳу ором мешавад — ҳарчанд ки дар воқеъ ҷои азобу уқубат аст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро водор мекунад, ки ҳамеша ба аъмоли некӯ кӯшиш кунем, то тарозуи некиҳоямон сангин гардад ва аз чунин сарнаҷом дур бошем.

— Қуръон бо тарзи баён ва ташбеҳҳои равшан ҳақиқатро ба дилҳо наздик мекунад, то инсон анҷоми корҳои худро фаромӯш накунад.

— Ин оят раҳмати Худоро низ ба ёд меорад: Парвардигор пеш аз огоҳӣ аз азоб, роҳи наҷотро тавассути имон ва амали солеҳ нишон додааст, то бандагонаш ба сӯи некӣ рӯ оваранд ва ба Қуръон дил гарм кунанд.