Сураи Ат-Такасур — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

• «ثُمَّ»: баъд, сипас.
• «كَلَّا»: ҳаргиз, не; калимаи рад ва огоҳӣ.
• «سَوْفَ»: ба зудӣ, оянда.
• «تَعْلَمُونَ»: хоҳед донист.

1. Тафсири оят:

Пас аз огоҳии аввал, Худованд бори дигар инсонро ҳушдор медиҳад ва мефармояд, ки ҳаргиз чунин нест, ки шумо гумон мекунед; ба зудӣ оқибати бадбинии худро хоҳед донист. Яъне онҳое, ки бо ғафлат ва машғулиятҳои дунёвӣ аз охират бехабар мондаанд, ба зудӣ натиҷаи ин ғафлати худро хоҳанд фаҳмид. Ин такрори огоҳӣ барои таъкид ва пурзӯр кардани ҳушдор аст, то инсон бештар андеша кунад ва аз бепарвоӣ дур шавад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят ба инсон меомӯзад, ки аз ғафлат ва машғулиятҳои бефоидаи дунё эҳтиёт кунад.
• Такрори огоҳӣ нишон медиҳад, ки масъалаи охират ва ҳисобот бисёр ҷиддӣ аст.
• Инсон бояд пеш аз расидани оқибат тавба кунад ва ба роҳи рост баргардад.
• Ин оят дилро бедор мекунад ва ба сӯи андеша дар бораи зиндагии охират ҳидоят менамояд.
• Ислом дини огоҳӣ ва ҳушёрӣ аст; паёмҳои он инсонро ба некӣ ва саодати ҷовидонӣ роҳнамоӣ мекунанд.