Сураи Ат-Такасур — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

• كَلَّا: Ҳаргиз! (ин калима барои боздоштан ва рад кардани гуфтаи пешин меояд).
• لَوْ تَعْلَمُونَ: Агар шумо медонедед.
• عِلْمَ الْيَقِينِ: донистани яқинӣ, яъне донише, ки ҳеҷ шакке дар он нест.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят бандагонро аз ғафлат ва машғул шудан ба дунё бозмедорад ва мефармояд: Ҳаргиз набояд шуморо афзунхоҳӣ ва фахр кардан ба молу фарзанд аз ёди охират ғофил созад. Агар шумо бо дониши яқинӣ медонедед, ки баъд аз марг зинда мешавед ва ба назди Аллоҳ бармегардед ва Ӯ шуморо ба муқобили аъмолатон ҷазо медиҳад, ҳаргиз ба ин фахру такаббур машғул намешудед. Ин дониши яқинӣ шуморо аз ғафлат бедор мекард ва ба сӯи наҷоти худ аз ҳалокат шитоб мекардед. Ҳамоно шумо дӯзахро бо чашми худ хоҳед дид, он гоҳ онро бе ҳеҷ шакке мушоҳида мекунед ва дар рӯзи қиёмат аз ҳар гуна неъматҳое, ки дар дунё ба шумо дода шуда буд, бозхост хоҳед шуд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ғафлат аз охират ва машғул шудан ба дунё сабаби ҳалокат аст.
• Дониши яқинӣ ба рӯзи қиёмат ва ҳисобот бояд моро аз фахру такаббур ва афзунхоҳӣ боздорад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳар неъмате, ки дар дунё дорем, рӯзе аз он бозхост хоҳем шуд, пас бояд онро дар роҳи дуруст истифода кунем.
• Ин оят моро ба сӯи тавба ва бедорӣ аз ғафлат даъват мекунад ва мехоҳад, ки пеш аз марг ба фикри наҷоти худ бошем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон моро ба андеша ва тафаккур дар бораи охират ҳидоят мекунад, то зиндагии дурустро интихоб намоем ва ба сӯи Аллоҳ наздик шавем.