Сураи Аль-Хумаза — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

— «أَدْرَاكَ»: огоҳ кардан, фаҳмондан аст; яъне «чӣ чиз туро огоҳ кард?».

— «الْحُطَمَةُ»: номи оташест, ки ҳар чизеро ба дарунаш партофта шавад, хурд мекунад ва шикаста мегардонад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба Паёмбари худ (с) рӯй оварда мефармояд: оё медонӣ, ки ин оташ чист ва чӣ гуна аст? Ин оташи дӯзах аст, ки ҳар чизеро ба дарунаш афканда шавад, пора-пора мекунад ва нест месозад. Ин ном аз он рӯ ба ин оташ дода шудааст, ки қувваи шикастан ва хурд кардани он бениҳоят аст ва ҳеҷ чиз аз он ҷон ба салам намебарад. Ин оят барои бузург нишон додани амри дӯзах ва таъкид бар сахтӣ ва ҳавлнокии он омадааст, то мардум аз он битарсанд ва худро аз амалҳое, ки ба он мерасонанд, нигаҳ доранд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро водор мекунад, ки бузургии азоби Худоро дарк кунем ва аз гуноҳҳое, ки ба дӯзах мебаранд, эҳтиёт намоем.

— Нишон медиҳад, ки Қуръон бо услуби савол додан ва таваҷҷуҳ ҷалб кардан, ҳақиқатро дар дилҳо ҷой мекунад ва инсонро ба андеша водор месозад.

— Инсонро ба тавба ва рӯ овардан ба Худо тарғиб мекунад, зеро то вақт ҳаст, метавонад худро аз оташи дӯзах наҷот диҳад.

— Дарси ибрат аст, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои охират амали нек анҷом диҳем.