Сураи Аль-Хумаза — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

— «نَارُ»: оташ.

— «اللَّهِ»: Худованд, ки ин оташро ба он нисбат додааст, то шиддату ҳавли онро бузург гардонад.

— «الْمُوقَدَةُ»: афрӯхташуда, шӯълавар, он оташе, ки доимо даргирон аст ва хомӯш намешавад.

1. Тафсири оят:

Ин оташ оташи Худованд аст, ки ба таври хос афрӯхта шудааст ва ҳеҷ гоҳ фурӯ наменишинад. Ин оташ аз ҳадди оташҳои дунёвӣ ба маротиб сахттар ва тафсонтар аст. Шиддати он то ба дараҷаест, ки аз баданҳо гузашта ба дилҳо мерасад ва дохили вуҷуди инсонро фаро мегирад. Худованд ин оташро ба Худаш нисбат додааст, то бузургии онро нишон диҳад ва бирасонад, ки ин ҷазо аз ҷониби Парвардигори қаҳҳор омода шудааст. Ин оташ барои онҳоест, ки дар дунё молу сарватро ҷамъ мекарданд, онро мешумурданд ва гумон мекарданд, ки онҳоро ҷовидон нигоҳ медорад, вале аз ёди Худо ва ҳисоби охират ғофил буданд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят инсонро ба андеша водор мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои охират тайёрӣ бинад.

— Нишон медиҳад, ки ҷазои Худо адолатмандона ва сахт аст, вале роҳи наҷот ҳамеша боз аст: тавба, имон ва амали солеҳ.

— Инсонро тарғиб мекунад, ки молу сарвати худро воситаи некӣ ва садақа созад, на сабаби ғурур ва фаромӯшӣ.

— Дарёфтан мумкин аст, ки Қуръон бо тасвирҳои равшан ва таъсирбахш дилҳоро бедор мекунад ва инсонро ба сӯи роҳи рост ҳидоят менамояд.

— Ин оят боиси он мегардад, ки инсон ба неъматҳои Худо шукр гузорад ва аз азобҳои охират ба Худо паноҳ барад.