Сураи Аль-Хумаза — Оят 4

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• كَلَّا: ҳарфест барои рад кардан ва боздоштан, яъне «не чунин аст» ё «ҳаргиз набошад».
• لَيُنبَذَنَّ: қасамёфта сухани таъкид аст, маънояш «ҳатман партофта хоҳад шуд» бо хорӣ ва беэҳтиромӣ.
• الْحُطَمَةِ: яке аз номҳои оташи дузах аст, ки ҳар чизеро, ки ба он афканда шавад, хурд-хурд мекунад ва шикаста мегардонад.

1. Тафсири оят:

Ин оят раддияест бар гумоне, ки он шахси ҷоҳил дошт, ки гӯё сарвати худ ӯро абадӣ нигоҳ медорад. Не, чунин нест! Ҳатман ӯ ба оташи дузах партофта мешавад, ба оташе, ки номаш «Ҳутама» аст. Ин оташ чунон сахт ва пурзӯр аст, ки ҳар чизеро, ки ба дарунаш афканда шавад, реза-реза ва хурд мекунад, мешиканад ва нест месозад. Ин ҷазо барои он касест, ки бо сарват ва қудрати худ фахр мекард ва мардумро хор медонист.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки сарват ва мол ҳаргиз сабаби ҷовидонӣ нест ва одамро аз ҷазои Худо наҷот намедиҳад.
• Худованд одил аст ва ҳар ки бо такаббур ва зулм рафтор кунад, ҷазои сахт хоҳад дид.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки аз фахру ғурур дурӣ ҷӯем ва фурӯтанӣ ихтиёр кунем.
• Ёдовар мешавад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳаёти ҳақиқӣ дар охират аст, пас бояд барои он рӯз омода шавем.
• Инчунин моро ба сӯи адолат ва некӣ бо мардум ҳидоят мекунад, то аз азоби дардноки охират эмин бошем.