Сураи Аль-Хумаза — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

— «تَطَّلِعُ»: баромадан, ворид шудан ва ошкор кардан аст; яъне оташ ба даруни баданҳо роҳ меёбад ва бар дилҳо мебарояд.

— «الْأَفْئِدَةِ»: ҷамъи «фуод» аст, ки маънои дилро дорад; дил маркази эътиқод, ният ва боварҳост.

1. Тафсири оят:

Ин оташи Худост, ки афрӯхта шудааст ва аз шиддаташ аз баданҳои одамон гузашта, ба дилҳояшон мерасад. Худованд онро бар даруни онҳо ворид мекунад, то дилҳояшонро бисӯзонад. Азбаски дил ҷои эътиқод, ният ва боварҳост, сӯхтани он азоби онҳоро боз ҳам сахттар мегардонад. Ин оташ на танҳо ба пӯст ва бадан мерасад, балки ба чуқуртарин ҷои вуҷуди инсон — ба дил — роҳ меёбад ва азобро ба дараҷаи ниҳоят мерасонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҷазои Худованд адолатмандона ва дақиқ аст; ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад.

— Дил маркази эътиқод ва ният аст; бинобар ин бояд дили худро аз куфр, риё ва бадбинӣ пок нигоҳ дорем.

— Ёдовар мешавад, ки дунё гузаро аст ва одамӣ бояд ба ҷазои охират биандешад ва ба сӯи некӯкорӣ ва тавба рӯй оварад.

— Ин оят исломро ҳамчун дини раҳмат ва ҳушдор муаррифӣ мекунад: Худованд пеш аз азоб роҳи наҷот ва тавбаро нишон медиҳад, то бандагонаш ба сӯи Ӯ баргарданд.

— Ваъдаи Худованд ҳақ аст; ҳар кас ба некӣ бикӯшад, подоши бузург хоҳад ёфт ва ҳар кас аз бадӣ дурӣ ҷӯяд, аз азоби дарднок наҷот меёбад.