Сураи Аль-Кафирун — Оят 3

1. Маънои калимаҳои оят:

— «عَابِدُونَ»: ибодаткунандагон, парастандагон.

— «مَا أَعْبُدُ»: он чизе ки ман ибодат мекунам, яъне Худои ягона.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованд ба Пайғамбари худ (с) хабар медиҳад, ки шумо — мушрикон — он Худои ягонаеро, ки ман ибодат мекунам, ибодаткунанда нестед. Ман танҳо Худои якторо мепарастам, ки Парвардигори ҷаҳониён аст ва танҳо Ӯ сазовори ибодат мебошад. Шумо бошад, ба Ӯ ширк меоред ва бо Ӯ бутҳоро шарик месозед. Пас ибодати шумо ибодати пок ва холис ба Худои ягона нест. Ҳатто агар шумо даъво кунед, ки Ӯро ибодат мекунед, даъвои шумо дурӯғ аст, зеро шумо ба Ӯ ширк оварда, дигаронро низ бо Ӯ мепарастед. Ибодати холисона танҳо ба Худои ягона ихтисос дорад ва шумо аз ин ибодати пок маҳрумед.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ибодат бояд танҳо барои Худои ягона ва пок аз ҳар гуна ширк бошад.

— Ваҳдати Худо ва ихлос дар ибодат асоси дини ислом аст.

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки даъвои дӯстдории Худо бе ихлос ва покӣ дар ибодат кофӣ нест.

— Ин оят ҳақиқати равшани тавҳидро нишон медиҳад ва моро ба сӯи ибодати холисонаи Худованд ҳидоят мекунад.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ислом дини покӣ ва равшан аст ва ҳар кас метавонад бо ихлос ба Худои ягона рӯ оварад ва аз ширк дурӣ ҷӯяд.