Аль-Масад сүрәсе — Аять 1

Сүзләрнең мәгънәләре:

• «Тәббәт» — һәлак булды, югалды, зыян күрде, бәхетсезлеккә дучар булды.
• «Йәдә» — куллар.
• «Әбу Ләһәб» — Пәйгамбәрнең (с.г.в.) атасының туганы, гамәлдәге агасы — Габдел-Гүззә ибн Габдел-Моталлиб. Аның кушаматы «Әбу Ләһәб» (ут атасы) иде, чөнки йөзе бик кызыл, янып торган ут кебек иде.
• «Тәбб» — һәлак булды, юкка чыкты, бәхетсезлеккә тарыды.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә Әбу Ләһәбнең һәлакәте хакында хәбәр бирә. «Әбу Ләһәбнең ике кулы һәлак булсын, үзе дә һәлак булсын!» — дип, аның бөтен эш-гамәлләренең юкка чыгуы, зыянга эшләве һәм ахырда мәңгелек газапка дучар булуы белдерелә. Әбу Ләһәб Пәйгамбәрнең (с.г.в.) үз агасы булуга карамастан, Ислам дәшүенә иң каты каршы торучылардан иде. Ул Пәйгамбәрне (с.г.в.) рәнҗетә, аның эшенә комачаулый, кешеләрне Исламнан читләштерә иде.

Аятьтә ике төрле «тәбб» килә: беренчесе — дога мәгънәсендә («һәлак булсын!»), икенчесе — хәбәр мәгънәсендә («һәлак булды»). Бу аның һәлакәте чыннан да булачагына ишарә. Тарихта да расланганча, Әбу Ләһәб Пәйгамбәрнең (с.г.в.) дәгъвәте башланганнан соң ун ел үткәч, Бәдр сугышыннан соң җиде көн узгач, авырудан үлде. Аның үлеме Аллаһы Тәгаләнең бу сүзләренең хаклыгын исбатлады.

Аятьтән алынган файдалар:

1. Аллаһы Тәгаләнең вәгъдәсе һәрвакыт чынга аша — Әбу Ләһәбнең һәлакәте алдан ук хәбәр ителде һәм ул чыннан да һәлак булды. Бу — Коръәннең Аллаһы сүзе икәнлегенә дәлил.
2. Кешенең дөньяви абруе, туганы яки байлыгы аны Аллаһы газабыннан коткара алмый. Әбу Ләһәб Пәйгамбәрнең (с.г.в.) агасы булса да, Исламга каршы торганы өчен мәңгелек газапка дучар булды.
3. Пәйгамбәргә (с.г.в.) һәм аның өммәтенә дошманлык итүчеләрнең ахыры — хурлык һәм һәлакәт. Бу — һәр заманда да дәвам итә торган Аллаһы кануны.
4. Доганың көче зур: Аллаһы Тәгалә Пәйгамбәренә (с.г.в.) дошманлык итүчегә каршы дога кылуны өйрәтә, һәм бу дога кабул ителә.
5. Кеше үзенең туганлык бәйләнешенә генә таянып, хакыйкатьтән баш тартмасын кирәк. Иң мөһиме — Аллаһыга һәм Аның рәсүленә иярү.