Сураи Аль-Масад — Оят 1

1. Маънои калимаҳои мушкил:

• تَبَّتْ: зиён кард, ҳалок шуд, нест шуд.
• يَدَا: ду дасти.
• أَبِي لَهَبٍ: Абу Лаҳаб, ки номаш Абдуллуззо ибни Абдулмутталиб буд, амаки Паёмбар (с.а.с.).
• وَتَبَّ: ва ҳалок шуд, ва зиён кард.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки ду дасти Абу Лаҳаб — ки мақсад аз он худи ӯст — зиён кард ва ҳалок шуд. Ин мард амаки Паёмбар (с.а.с.) буд ва бо рафтори бади худ ба Расули Худо (с.а.с.) озор мерасонд. Ӯ бо кирдори зишти худ на танҳо ба Паёмбар (с.а.с.) зарар расонд, балки худи ӯ низ дар дунё ва охират зиёнкор ва ҳалокшаванда гардид. Калимаи аввали «таббат» дуо ва хабар аст, ки зиёни ӯро тасдиқ мекунад, ва калимаи дуюми «ва табба» хабар аст, ки зиёни ӯ аллакай ба амал омадааст. Яъне, ҳамон гуна ки ӯ мехост ба дигарон зарар расонад, худи ӯ зиён дид ва кӯшишҳояш барбод рафт.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки зулм ва озор расонидан ба дигарон, хусусан ба Паёмбар (с.а.с.) ва аҳли имон, ҳеҷ гоҳ беҷавоб намемонад ва оқибати бад дорад.
• Ислом дини адолат аст: ҳар кас ба амали худ ҷазо мебинад, хоҳ нек бошад, хоҳ бад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки бо некӣ ва меҳрубонӣ муносибат кунем ва аз озор расонидан ба дигарон, бахусус ба пайравони дини Худо, худдорӣ намоем.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва дар он саргузашти гузаштагон барои ибрат оварда шудааст, то мо аз роҳи бад дурӣ ҷӯем ва ба роҳи рост ҳидоят ёбем.
• Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки ҳатто агар касе аз наздикони Паёмбар (с.а.с.) бошад ҳам, агар бадкор бошад, аз раҳмати Худо дур мешавад ва амалаш зиён меорад. Пас бояд ҳамеша ҳақро пайравӣ кунем, на хешовандиро.