Сураи Ан-Нас — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

— «Ювасвису»: аз решаи «васваса» аст, ки маънои овози пинҳонӣ ва оҳистаро дорад; дар ин ҷо ба маънои андохтани шакку васваса дар дил аст.

— «Судур»: ҷамъи «садр» аст, ки сина ва дилро ифода мекунад; мақсад қалбҳо ва дилҳои одамон аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи тавсифи он васвасандаи пинҳонӣ аст, ки дар ояти пеш зикр шуда буд. Ӯ ҳамон мавҷудест, ки шар ва шакку шубҳаро дар синаҳо ва дилҳои одамон паҳн мекунад ва васвасаи худро ба қалбҳои онҳо меандозад. Ин васваса овози пинҳонӣ ва оҳиста аст, ки одам онро ба осонӣ ҳис намекунад, вале таъсири худро ба дил мегузорад. Ин кор бештар дар вақте рух медиҳад, ки одам аз зикри Парвардигораш ғофил мешавад ва дилаш аз ёди Худо холӣ мемонад; он гоҳ васвасанда фурсатро ғанимат шумурда, шакку шубҳа ва фикрҳои бадро дар дили ӯ ҷой медиҳад. Пас, ин оят ба мо нишон медиҳад, ки хатари асосии ин душман ба дилҳо ва ботини одам равона шудааст, на ба ҷисми ӯ, ва сипари асосии муқобили он ёд кардани Худо ва паноҳ бурдан ба Ӯст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дил маркази асосии неку бад аст ва бояд онро аз васвасаҳо муҳофизат кунем.

— Ёд кардани Худо ва зикри Парвардигор сипари муҳимми муқобили васваса ва шакку шубҳа аст.

— Худованд бандагонашро аз ҳоли ин душмани пинҳонӣ огоҳ мекунад, то онҳо бехабар намонанд ва ба Ӯ паноҳ баранд.

— Ин оят дилро нарм мекунад ва ба инсон мефаҳмонад, ки ҳамеша ба Худо ниёз дорад ва бояд аз Ӯ ҳифз бихоҳад.

— Дар ин сура мусулмон меомӯзад, ки ба Парвардигори одамон паноҳ барад ва ин боиси оромиши дил ва устувории имон мегардад.