Сураи Ан-Нас — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

— «Ҷинна»: ҷамъи «ҷиннӣ», мавҷудоти ноаён ва рӯҳонӣ, ки аз оташ офарида шудаанд.

— «Нос»: одамон, инсонҳо.

— «Мин»: ҳарфи ҷар, ки дар ин ҷо барои баён (равшан кардани навъ) омадааст.

1. Тафсири оят:

Ин ояти охири сураи «Ан-Нос» баён мекунад, ки васвасагар ва шарри ангезанда на танҳо аз ҷинҳост, балки аз одамон ҳам мебошад. Яъне, он шахсе, ки дар синаҳои одамон васваса мекунад ва бадӣ ва шубҳаро ба дили онҳо меандозад, метавонад аз ҷин бошад ё аз инсон. Ҳар ду гурӯҳ метавонанд ин корро кунанд: ҷинҳо бо роҳҳои ноаён ва пинҳонӣ васваса мекунанд, ва одамон бо суханҳо, рафтор ва васвасаҳои зоҳирӣ. Пас банда бояд аз шарри ҳар ду паноҳ барад ва танҳо ба Худованд паноҳ ҷӯяд, зеро танҳо Ӯст, ки метавонад аз ин ҳама бадӣ нигаҳ дорад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки душманӣ ва васваса на танҳо аз ҷинҳост, балки аз одамон ҳам метавонад бошад; пас бояд ҳушёр бошем ва ба ҳар кас зуд бовар накунем.

— Ислом дини покӣ ва огоҳист; он моро тарбият мекунад, ки ҳамеша ба Худо паноҳ барем ва аз шарри ҳар ду гурӯҳ эмин бошем.

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон китоби ҳидоят аст ва барои ҳамаи ҷинну инс фармуда шудааст; пас ҳар кас метавонад аз он баҳра гирад.

— Паноҳ ҷустан ба Худо аз васвасаи шайтон ва одамони бад хоҳ, қалбро ором ва имонро қавӣ мегардонад.