Сураи Ан-Нас — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

— «الْوَسْوَاس»: васвасакунанда, яъне шайтоне ки оҳиста-оҳиста ба дили инсон фикрҳои бад мепартояд.

— «الْخَنَّاس»: бисёр ақибнишинӣ ва гурезанда, яъне ҳангоми зикри Худо худро пинҳон мекунад ва дур мешавад.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи паноҳҷӯист ба Худованд аз шарри шайтоне, ки васвасагар аст. Ӯ ба дили инсон ҳангоми ғофил шудан аз ёди Худо фикрҳои бад меандозад ва ӯро ба сӯи гуноҳ ва бадӣ мекашад. Аммо ҳамин ки банда Худоро ёд кунад ва ба Ӯ паноҳ барад, он васвасагар ақиб мекашад, худро пинҳон мекунад ва аз дили инсон дур мешавад. Пас, ин оят ба мо меомӯзад, ки хатари асосии шайтон дар ғофилӣ ва фаромӯш кардани зикри Худост ва ягона роҳи раҳоӣ аз вай ёдоварӣ ва паноҳ бурдан ба Худованди Бузург аст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки шайтон ҳамеша дар камин аст ва бояд ҳушёр бошем.

— Зикри Худо сипари муҳофизат аст; ҳар қадар бештар Худоро ёд кунем, ҳамон қадар аз шарри шайтон дуртар мешавем.

— Ислом дини ҳушёрӣ ва паноҳҷӯӣ ба Худост, на дини тарс ва ноумедӣ.

— Ҳар банда метавонад бо як калимаи зикр худро аз хатари бузург наҷот диҳад, ва ин раҳмати Худованд ба бандагонаш аст.

— Қуръон ба мо роҳи амалӣ нишон медиҳад: ҳангоми ҳис кардани васваса, фавран ба Худо рӯ орем ва Ӯро ёд кунем.