Сураи Йусуф — Оят 1

1. Маънии калимаҳо:

• «Алиф Лом Ро»: ин ҳарфҳои ҷудогонаи ибтидои баъзе сураҳои Қуръон аст, ки маънии дақиқи онҳо ба Худованд маълум аст ва дар аввали сураи Бақара дар бораи онҳо сухан рафтааст.
• «Тилка»: яъне «инҳо» ё «ҳамин».
• «Оёт»: нишонаҳо, ҷумлаҳо ва оятҳои Қуръон.
• «Китоби Мубин»: Китоби равшану возеҳ, ки ҳалолу ҳаром, ҳудуд ва аҳкоми худро ба таври ошкор баён мекунад.

1. Тафсири оят:

Ин оят бо ҳарфҳои ҷудогонаи «Алиф Лом Ро» оғоз мешавад, ки ҳикмати онҳо ба Худованди Мутаъол маълум аст ва дар аввали сураи Бақара дар бораи монанди онҳо сухан гуфта шудааст. Сипас Худованд мефармояд, ки ин оятҳое, ки дар ин сура нозил шудаанд, оятҳои Китоби равшану возеҳ мебошанд; яъне Қуръоне, ки ҳалолу ҳаромаш, ҳудуду аҳкоми он ба таври ошкор ва бегумон баён гардидааст. Ин Китоб ҳақро аз ботил ва роҳи ростӣ аз гумроҳӣ ҷудо мекунад ва барои инсонҳо ҳидоят ва роҳнамост.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръон Китоби равшану возеҳ аст ва ҳақиқатро ба таври ошкор баён мекунад, бинобар ин инсон метавонад бо боварӣ ба он пайравӣ кунад.
• Омӯзиши Қуръон ва тадаббур дар оятҳои он роҳи расидан ба ҳидоят ва фаҳмидани аҳкоми дин аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки Қуръон сарчашмаи асосии ҳалолу ҳаром ва аҳкоми шаръӣ буда, ба он бояд такя кунем.
• Эътиқод ба равшанӣ ва ҳидоятбахшии Қуръон дилро ором ва зиндагиро бо роҳи рост ҳамоҳанг месозад.
• Қуръон барои ҳамаи замонҳо ва ҷойҳо роҳнамост ва ҳар касе, ки ба он рӯй оварад, ба роҳи рост ҳидоят меёбад.