Сураи Йусуф — Оят 2

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• أَنزَلْنَاهُ: фурӯ фиристодем онро.
• قُرْآنًا عَرَبِيًّا: Қуръоне ба забони арабӣ.
• لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ: то шояд шумо биандешед ва бифаҳмед.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло мефармояд, ки Мо ин Қуръонро ба забони арабӣ нозил кардем, то шумо — эй мардуми араб — маъноҳои онро бифаҳмед ва дарк кунед. Ин китоб ҳам достони Юсуф ва ҳам дигар ҳикоятҳоро дар бар мегирад. Забони арабии он ба шумо имкон медиҳад, ки мазмуни онро ба осонӣ бифаҳмед ва ба он амал кунед. Ҳадаф аз нозил шудани Қуръон ба ин забон он аст, ки шумо андеша кунед, ҳақиқатро дарк намоед ва роҳи дурустро пайдо кунед. Ақл дар ин ҷо ба маънои дарки маънои сухан ва фарқ кардани ҳақ аз ботил аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръон ба забони равшан ва фаҳмо нозил шудааст, то ҳама мардум онро бифаҳманд.
• Худованд мехоҳад, ки бандагонаш андеша кунанд ва бо ақл ҳақиқатро дарк намоянд.
• Фаҳмидани Қуръон ва амал ба он сабаби саодати дунёву охират аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо тадаббур бихонем ва маъноҳои онро дарк кунем.
• Забони Қуръон воситаи пайвастшавӣ бо паёми илоҳӣ ва дарки дастурҳои Худованд аст.