Surja Er-Ra'd — Ajet 32

Kuptimet e fjalëve:

• استهزئ – u tallën, u përqeshën.
• فأمليت – u dhashë afat, i lashë të qetë për një kohë.
• ثم أخذتهم – pastaj i ndëshkova, i kapën me dënim.
• عقاب – dënim, ndëshkim.

Tefsiri i Ajetit:

O i dërguar i Allahut, mos u hidhëro për talljen e popullit tënd me ty, sepse edhe para teje, të dërguarit e tjerë janë tallur dhe përqeshur nga popujt e tyre. Kjo është një traditë e vjetër e jobesimtarëve, të cilët talleshin me të dërguarit e Allahut dhe i mohonin ata. Por Allahu nuk i ndëshkoi menjëherë, përkundrazi, u dha afat dhe i la të qetë për një kohë, derisa ata menduan se nuk do të ndëshkoheshin fare. Megjithatë, kur erdhi momenti i caktuar, Allahu i kapi ata me dënimin e Tij të ashpër, qoftë në këtë botë me shkatërrim e luftë, qoftë në botën tjetër me zjarrin e Xhehennemit. Prandaj, pyetja në fund të ajetit është një pyetje habie dhe çudie nga ashpërsia e dënimit të Allahut – sa i fortë dhe i tmerrshëm ishte ai dënim për ata që talleshin me të dërguarit!

Përfitimet nga Ajeti:

1. Tallja me të dërguarit dhe me fenë nuk është diçka e re – ka ndodhur edhe me të dërguarit e mëparshëm, prandaj besimtari nuk duhet të ligështohet kur sheh tallje nga jobesimtarët.
2. Durimi dhe qëndrueshmëria e të dërguarit Muhamed (paqja qoftë mbi të) përballë talljeve është shembull për ne – duhet të jemi të durueshëm dhe të mos humbasim shpresën.
3. Afati që Allahu u jep jobesimtarëve nuk do të thotë se Ai i ka harruar ata – përkundrazi, është një mundësi për t'u penduar, por nëse nuk pendohen, dënimi i Tij është i sigurt dhe i ashpër.
4. Allahu është i drejtë – Ai nuk nxiton me dënim, por kur e jep atë, e jep me forcë dhe drejtësi të plotë, gjë që na mëson t'i frikësohemi Allahut dhe të mos mashtrohemi nga jeta e kësaj bote.
5. Ky ajet na jep shpresë dhe qetësi – sepse e vërteta do të triumfojë në fund, ndërsa tallësit do të marrin dënimin e merituar, qoftë në këtë botë, qoftë në botën tjetër.