سوره رعد — آیه 32

معانی کلمات:

• استهزئ: مسخره کردن، ریشخند کردن
• فأملیت: مهلت دادم، به تأخیر انداختم
• أخذتهم: آنان را گرفتم، گرفتار عذاب کردم
• عقاب: کیفر، مجازات

تفسیر آیه:

ای پیامبر! اگر قوم تو از دعوتت مسخره میکنند و تو را ریشخند میزنند، غمگین مباش و از این موضوع ناراحت نباش؛ زیرا این سنت همیشگی خداوند در میان امتهای پیشین نیز بوده است. پیش از تو نیز پیامبران بسیاری بودند که قومشان آنان را مسخره کردند و دعوتشان را به باد تمسخر گرفتند. اما خداوند به کافران مهلت داد و عذاب خود را از آنان به تأخیر انداخت تا فرصت توبه و بازگشت داشته باشند، ولی آنان از این مهلت سوءاستفاده کردند و بر کفر و استهزای خود اصرار ورزیدند. پس از آنکه مهلت خداوند به پایان رسید، آنان را با عذاب سختی گرفتار کرد؛ عذابی که در دنیا به صورت قتل و نابودی و در آخرت به صورت آتش سوزان دامنگیرشان شد. حال بنگر که عذاب خداوند چگونه شد! عذابی سخت و هولناک که هیچکس توان مقابله با آن را نداشت.

فواید و درسهای آیه:

1. صبر و استقامت در برابر استهزای مخالفان: این آیه به مؤمنان میآموزد که اگر در راه حق مورد تمسخر و ریشخند قرار گرفتند، ناراحت نشوند و بدانند که این راه، راه همیشگی پیامبران الهی بوده است. استهزای دشمنان نهتنها نشانه بطلان راه ما نیست، بلکه نشانه حقانیت آن است.
2. مهلت خداوند فرصتی برای بازگشت است: خداوند به کافران مهلت میدهد تا شاید به خود آیند و توبه کنند. این مهلت نشانه رحمت و لطف خداوند است، اما اگر از آن سوءاستفاده شود، عذاب الهی بسیار سخت و دردناک خواهد بود.
3. سنّت الهی در نصرت مؤمنان و هلاکت کافران: خداوند هرگز بندگان مؤمن خود را فراموش نمیکند و در نهایت، حق را یاری میکند و باطل را نابود میسازد. این آیه به مؤمنان اطمینان میدهد که پیروزی نهایی از آنِ حق است.
4. عبرت از تاریخ: مطالعه سرنوشت امتهای پیشین که پیامبران را مسخره کردند، عبرتی بزرگ برای ماست تا از سرنوشت شوم آنان عبرت بگیریم و راه آنان را ادامه ندهیم.